Landgoed De Utrecht en Neterselse Heide

Wát? Meer dan een jaar geleden ons laatste blog? En dat noemt zicht Wandelpraat?! Misschien moeten we ons opnieuw voorstellen: Wij zijn mijnheer en mevrouw Wandelpraat en we doen hier verslag van onze wandelingen, vakanties en stedentrips. Maar laten we eerst het stof van onze wandelschoenen afblazen!

Met niks op het programma voor vandaag stelt mijnheer Wandelpraat voor om weer eens een langere tocht te maken. Met het oog op de naderende vakantie in Italie, als alles door de Corona door kan gaan, waar we ook willen wandelen, kunnen de benen best wat oefening gebruiken.

Het voorstel om een stukje Grenslandpad in de buurt te lopen wordt met een veto weggestemd en dus kiezen we het alternatief: Vanuit Westelbeers een rondje over Landgoed De Utrecht en de Neterselse heide.

Onse Lieve Vrouwe ende Sint Job kapel

We parkeren in Westelbeers bij de “Onse Lieve Vrouwe ende Sint Job” kapel die daar zeker al in 1621 stond. Deze Mariakapel is gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Scherpenheuvel.

Het is 11:00u, bewolkt, maar met 22 graden en een verfrissend windje prima wandelweer. We volgen de Spreeuwelsedijk een stukje richting Baarschot om vervolgens rechts via chaletpark Kempenbos en Heikant bij het beekje De Reusel uit te komen.

Het wandelpad volgt dit meanderende beekje (schitterend!) gedurende 2 km tot aan herberg “In den Bockenreyder” in Esbeek.

Voor een cursus plat Brabants is een bezoekje aan de website een aanrader. Het is knap druk, en zeker nu iedereen op 1,5m moet zitten is het zoeken naar een plaatsje. Gelukkig vinden we die en we doen ons te goed aan een heerlijke ijscoupe met verse aardbeien en slagroom (hadden we verdiend).

We zijn nu op de helft en vervolgen de wandeling langs de vennen “De Flaes” met een grote uitkijktoren en “Het Goor”.

De benen voelen na 13 km een beetje zoals vroeger na 25km maar het is heerlijk om weer op pad te zijn en te genieten van al het moois. Het smaakt naar meer! Guusje de teckel heeft van de hele wandeling maar een kilometer of 2 in de rugzak gezeten.

https://www.alltrails.com/explore/recording/landgoed-de-utrecht-nterselse-heide-989652e

Louppy-sur-Loison (Fr)

Het september weer is met 28 graden nog steeds prachtig. Alle reden om er weer op uit te trekken. De 9 km lange rondwandeling van vandaag start in Louppy-sur-Loison, vooral bekend van zijn grote renaissance kasteel dat in 1620 in opdracht van Simon II de Pouilly, militair gouverneur van Stenay werd gebouwd (de Simon die mogelijk de eerste bewoner was van ons vakantiehuis was!).20180920_112442 Lees verder

Balade des Forgettes – Halle (Fr)

Misschien heeft u zich afgevraagd: “Waarom horen we niks meer van de Wandelpraatjes?”. Welnu, de Wandelpraatjes hebben een klein wandelblaffertje in huis gekregen en die kan met haar korte pootjes nog niet zo heel ver lopen. En om onze lezers een praatje voor te schotelen van het rondje om het huis…
Guusje is een chocoladekleur ruwharige dwergteckel, geboren op 7 april 2018 en sinds 9 juni bij de Wandelpraatjes in huis. Eenmaal volgroeid loopt een teckel met gemak 15 km, maar zo ver is het nog niet. Per maand mag ze 5 minuten langer lopen en dat is nu nog geen half uur. De meeste tijd brengt ze dus in de rugzak door maar dat vind ze niet erg.05609a17-63cd-4921-a225-cdf6db828b0a

Dit praatje schrijven we vanuit het Noord Franse plaatsje Stenay waar we voor 2 weken een oude villa uit 1617 huren. 20b472c0-42cf-4c29-a876-91532e2cf446Het huis grenst aan het Europese Biermuseum en was onderdeel van de Citadelle van Stenay en huisvestte de Luitenant van de Koning. Stenay ligt net over de grens op het randje van de Franse Ardennen, een prachtig heuvelachtig gebied met veel kleine dorpjes. Heel anders dan de voorstelling die we van Noord Frankrijk hadden gekregen door de ritjes autosnelweg tussen Lille en Parijs.

Het is prachtige nazomer weer met 27 graden en een windje dus is het hoog tijd om de wandelschoenen te pakken en er op uit te trekken. Mijnheer Wandelpraat heeft Balade des Forgettes gevonden, een ronde van 12km die start in het gehuchtje Halles-sous-les-Côtes met 158 inwoners op 10min rijden vanaf Stenay. We lopen de ronde in de richting die ons na een ommetje door het pittoreske dorpje en langs de grotte de Notre-Dame de Montserrat meteen een klim van 125m voorschotelt. Hebben we dat vast gehad. 20180919_100856Boven aangekomen verlopen we ons nog twee keer maar hebben dan het juiste bospad langs de voormalige ijzermijn. De eerste tekenen van de naderende herfst kondigen zich aan. De bomen beginnen hier en daar al wat te kleuren en we worden belaagd door vallende eikels (waaronder zelfs zwarte die we nooit eerder zagen).20180919_113258
Het pad buigt nu naar het noorden richting het stroompje L’Anelle wat we volgen tot voorbij Les Forgettes waar ooit een oude smederij was gevestigd en die prachtig gerestaureerd is. 20180919_130056We kruisen nogmaals de L’Anelle en via het maisveld en een bospad komen we na 14,5 km weer terug in Halle. 2f0e83f2-4577-42ff-85fa-80af23811132c80e543f-6ab9-4ee6-a19b-994598bf53684d108a3a-7862-4e17-a0e7-c3d5166e0c51Een mooie gevarieerde wandeling die ook prachtig moet zijn in de herfstkleuren.

2018-09-19 22_24_23-Trekking Halles-sous-les-Côtes _ Balade des Forgettes _ GPSies

De track van vandaag. Klik voor download

Doorwerth en omstreken

Al eerder schreven we over het zwak dat Mevrouw Wandelpraat heeft voor de stoere landelijke stijl van woning inrichting. Mijnheer Wandelpraat knutselt graag met hout om de dromen van mevrouw te realiseren. De speurtocht naar inspiratie en materialen brengt ons vandaag bij Frank Pouwer in Doorwerth (het filmpje in de link is al een lust voor het oog!) met een ongeevenaarde hoeveelheid gebruikt hout.  Het is ook mooi wandelen rondom Doorwerth  dus vertrekken we op tijd en houden er rekening mee dat het niet de hele dag droog zal blijven.

We hebben al anderhalf uur nodig bij Frank Pouwer om al het moois te bekijken en de regenbui af te wachten. Straks gaan we thuis eens inventariseren wat we de volgende keer precies moeten kopen. Dan is het tijd voor een wandeling die start op het parkeerterrein van het verrassend mooie Kasteel Doorwerth.DSC03914 Lees verder

De Wandelpraatjes wensen u…

Het jaar 2017 zit er weer bijna op..

Het jaar waarin er niet zoveel gewandeld werd als we hadden gehoopt. Het jaar waarin Mevrouw Wandelpraat kwakkelde met haar gezondheid, de hardnekkige peesplaat blessure onder haar voet en slijmbeursontsteking in de heup maakte dat lange wandelafstanden niet gelopen konden worden. Het jaar waarin we twee mooie stedentrips maakten naar Praag en Porto..

Het jaar waar we met Guido aan tafel mochten zitten en we gezellig over onze gezamenlijke wandelhobby mochten kletsen. De afspraak staat dat we samen in het nieuwe jaar bij onze Zuiderburen gaan wandelen.

Nu op naar 2018, hopelijk brengt dit jaar ons weer meer wandelkilometers.

Toch hebben we al leuke vooruitzichten. In maart gaan we met Familie Wandelpraat een midweek naar Rheinland Pfalz en in april staat Valencia op de planning. Medio mei/juni hopen we uitbreiding te krijgen in de familie en gaat onze ruwharige teckelpup Guusje mee op onze volgende wandeltochten.

Als laatste willen we al onze volgers bedanken voor de leuke en gezellige comments en het volgen van Wandelpraat. Wij wensen jullie allen hele fijne feestdagen, en voor 2018 vele mooie kilometers toe.

 

caligraphy kerst

Paul en Marina.

Beste Wensen

Het jaar 2016 is voorbij en zijn we al weer enkele dagen in 2017. Op de valreep willen we onze lezers en volgers een voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond jaar toewensen met veel mooie wandel kilometers.

Terugkijkend op 2016 kunnen de Wandelpraatjes concluderen dat ze een goed wandeljaar hebben gehad, een paar mooie uitstapjes, stedentrip naar Berlijn en als klapper onze prachtige rondreis door Italië. Half november werden de wandelingen minder en korter, dit alles had te maken met een peesplaatontsteking inMevrouw Wandelpraat haar rechtervoet

Hierdoor kunnen er geen lange afstanden gelopen worden en is ze sinds kort begonnen met shockwave therapie. Hopelijk slaan deze behandelingen aan en kan er weer gewandeld worden in februari. Er staat een midweek Belgische Ardennen op het programma met familie Wandelpraat. Hoe heerlijk zou het zijn om weer een langere wandeling te kunnen maken. Er staan voor 2017  weer leuke dingen op ons programma:

*Belgische Ardennen: Vieuxville

*Vier dagen Praag, de mooie hoofdstad van Tsjechië

*Ommen Overijssel, we gaan weer naar onze favoriete B&B

*Gent en Lille

*Frankrijk: twee weken back to basic kamperen in het arrondissement Limoges

 

gapende-voeten

 

 

O ja en passant wordt in februari ook de badkamer verbouwd.  U leest het al, de Wandelpraatjes gaan zich ook in 2017 niet vervelen!

 

 

 

 

 

Rondje Waalre

Meneer Wandelpraat heeft het hele weekend al geen rust in zijn kont. Na een tijdje niet gewandeld te hebben moet het er toch maar eens een keer van komen en gaan de Wandelpraatjes aan de wandel! Op deze stormachtige zondagmiddag trekken we de wandelschoenen aan om het buitengebied van ons mooie dorp te verkennen.

Via sluipdoor-kruipdoor komen we op paadjes die we nog niet eerder gelopen hebben, het waait stevig maar de temperatuur is prima. Grappig, we zijn nog geen kilometer van huis en lopen ergens waar we nog niet eerder gewandeld hebben. Zo zie je maar dat je niet ver hoeft te gaan om te genieten! Over genieten gesproken. De bladeren zijn gekleurd in rood, geel, oranje. Prachtige herfstkleuren waar de wind snel een einde aan zal maken!

Hieronder enkele foto`s van ons “Wolders”wandelingetje.

dsc01319

Lees verder

Le città più belle d’Italia (deel 2)

Gubbio en Rome

Vandaag zijn we onderweg naar Rome. We houden een tussenstop in het middeleeuwse plaatsje Gubbio. Hier halen ons hart weer op aan de vele kleine  smalle straatjes.

Gubbio

Gubbio

 

Italiaanser kan het niet

Italiaanser kan het niet

Helemaal mooi als daar ook nog een vintage Fiat 500 geparkeerd staat. Het favoriete autootje van Mevrouw Wandelpraat. In Gubbio is de middeleeuwse structuur goed bewaard gebleven. Het vormt een mooi stilleven met zijn doolhof van steegjes en trappen en huizen met terracotta dakpannen. Vanaf de benedenstad klimmen we naar boven. Het lijkt of er geen einde komt aan de klim. Eenmaal boven zijn we op het Piazza della Signoria, het centrum van de stad. Vanaf een gigantisch op een balkon lijkend plein heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. Dit plein wordt daarom ook wel het “hangende” plein genoemd.
De rest van de reis gaat per Autostrada en rond 15:00 arriveren we bij Villa Maria Regina gelegen in een buitenwijk in het noord westen van Rome. Om nu met onze eigen auto door Rome te rijden zien de Wandelpraatjes niet echt zitten. Van de receptionist horen we dat bus 301 tot Piazza del Populo gaat. Eenmaal daar bezoeken we de Spaanse trappen, waarop dit keer geen mensen zitten vanwege een restauratie aan de trappen, we slenteren over Piazza Navona, nemen weer een kijkje bij het Pantheon, en lopen we langs de Trevi fontein.

Het Pantheon

Het Pantheon

Dan willen we weer terug naar het hotel, maar hoe ging dat? Bus 301? Hoe de buslijnen hier in elkaar steken is ons een volkomen raadsel. Een duidelijke dienstregeling vinden we nergens. Bij de halte waar we uitgestapt zijn vinden we 301 nergens terug. Dan maar een taxi! Het is een snelle aangename rit en €12 later zijn we bij het hotel. Even Rome’s vuil afspoelen en dan naar bed!

Het zal ongetwijfeld meespelen dat we in Urbino vreselijk verwend zijn met het ontbijt maar een verwennerij kunnen we het ontbijt deze ochtend niet noemen. Koud en vet roerei, taaie broodjes en weinig écht lekkere zoetigheden waar het Italiaanse ontbijt zo geroemd om is. Alleen de yoghurt is lekker rapporteert mevrouw Wandelpraat. Na twee kopjes automaten cappuccino ontdekken we dat er af en toe ook verse kopjes uit het keukentje aangevoerd worden… te laat!
Over te laat gesproken: Het plan om 8:00 bij de Sint Pieter te zijn is niet doorgegaan. Het bed lag te lekker. Het is 10:00 als we onze spullen in het kluisje doen wat prompt raar begint te knipperen en met geen mogelijkheid nog open wil. De bestelde monteur krijgt de kluis met zijn sleutelbos wel open, en wat blijkt: er moeten nieuwe batterijtjes in. Ook de batterijen erin prutsen vraagt enig geduld. En zo zijn we pas om 10:30 onderweg. Bij het Vaticaan aangekomen zien we een enorme stoet mensen richting het plein lopen. Daar wordt straks de mis gedaan door Paus Franciscus. Voor ons het moment om als eerste Castel d`Angelo te gaan bezoeken. Een interessant gebouw met een geschiedenis van graftombe tot fort en verblijf van een serie Pausen. Vanaf de top van het Castel d`Angelo hebben we prachtig zicht op de Tiber en de bezienswaardigheden. We zien dat het Sint Pieterplein weer leeg stroomt en lopen richting de Sint Pieter alwaar de Wandelpraatjes worden gescreend door de metaaldetector en dan mogen we de Sint Pieter in. Het is en blijft een prachtige kerk, en kijken onze ogen weer uit.

Uitzicht vanaf castel d'Angelo

Uitzicht vanaf Castel d’Angelo 

 

De imposante Sint Pieter

Daarna lopen we richting Trastevere nadat we een vergeefse poging om met de bus te gaan opgeven. Net vóór de drukte van Trastevere lopen we voorbij Il Miraggio en de lekkere trek wint het van de puf om nog verder te lopen. Het blijkt een schot in de roos. Later blijkt het een restaurant te zijn dat bij de beste 10% van restaurants in Rome hoort. Het hoge aantal Italiaanse gasten verraad dat het een authentiek Romeins restaurant is en dat is te merken. Met een air van onverschilligheid doen de obers hun ding maar serveren ondertussen de heerlijkste gerechten. Wij nemen prosciutto, bruschetta, en twee heerlijke pasta’s. We wandelen nog wat door Trastevere en bezoeken de Basiliek van Santa Maria in Trastevere.  Dit is waarschijnlijk de oudste Mariakerk van Rome, in de kerk zijn prachtige mozaïeken te zien. Na een middagje slenteren zijn we moe en uitgeblust. Het hotel roept. Mijnheer Wandelpraat kient een ingenieuze tocht uit via tram 8 via metro A naar metro B, dan bus 32 en tenslotte bus 911 die ons voor het hotel afzet. Klinkt aardig, alleen bus 32 laat drie kwartier op zich wachten waarmee dit hele O.V avontuur niet minder dan 2,5 uur duurt! We hadden het kunnen weten, was het niet daarom dat we gisteren een taxi namen 😉

Lucca en San Gimignano

Vanochtend nemen we alweer afscheid van Rome. Toegegeven: We hadden er ons meer van voorgesteld. Een paar lessen nemen we mee. 1. Neem een hotel dicht bij een metrostation of in het centrum (of beiden. De Petris?). 2. Kies een minder warme maand. 3. Vertrouw niet op de bus als openbaar vervoer middel. 4. Zorg dat je uitgerust bent.
Enfin. We komen zeker nog eens voor de derde keer terug! Na het wederom matige ontbijt gaan we op pad richting Florence. Het is even puzzelen om Rome aan de goede kant te verlaten maar uiteindelijk vinden we de Via Cassia die langs Viterbo naar het noorden gaat.
De eerste stop is in Bolsena aan de noordrand van het gelijknamige meer. Gezellige straatjes en veel keramiek. We drinken er heerlijke koffie en kopen er wat fruit voor onderweg. Ook vullen we voor €0,10 twee flessen met lekker koud prikwater, superhandig gewoon uit de muur! Na deze pauze van een uur vervolgen we onze weg.
De via Cassia (SS 2) is een lange hobbelige tweebaansweg. Maar toch altijd beter dan de belangrijke verbinding tussen Rome en Siena uit de Romeinse tijd waarnaar de weg vernoemd is en die door dezelfde streek loopt). Bij Contignano maken we een ommetje om dé foto van Toscane te maken, iets wat natuurlijk nooit kan om 14 uur ’s middags (iets met slechte belichting en zo) maar toch. We vinden zowaar de plek , waar de halve wereld een foto van heeft gemaakt. DE foto van het kronkelige cipressen laantje.

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Dan dient de volgende highlight zich aan: Montepulciano. Mevrouw Wandelpraat leest in de Capitol reisgids over middeleeuwse straatjes en dan zijn we zo verkocht. Montepulciano is het hoogst gelegen dorp in Toscane (605m) en vooral bekend van zijn wijn Nobile di Montepulciano.

dsc00981Na een rondgang door de wijnkelders van Ercolani lopen we omhoog het dorp in en lunchen bij Caffe Poliziano met een prachtig uitzicht over de Chiana valei.

dsc00991Dan is het tijd om richting Florence en hotel Villa Stanley te gaan. Eenmaal op de autostrada blijkt het erg druk. Regelmatig staat het stil. Halverwege is mijnheer Wandelpraat het beu en kiest de toeristische route, die ons uiteindelijk nog een uur extra kost. Maar dan heb je wel wat van de prachtige omgeving gezien! Het gaat in slalom door de Toscaanse heuvels en, als het eenmaal donker is, dwars door Florence, waar het krioelt van auto’s en scootertjes.

Lucca en San Gimignano


Tijdens de voorbereiding van de Mille Miglia hebben de Wandelpraatjes een plan gemaakt met de bezienswaardigheden die we zouden kunnen bezoeken. Na 10 dagen toeren door midden Italië zijn we er inmiddels achter dat we geen 3 steden op één dag kunnen bezoeken. Een dag heeft tenslotte maar 24 uur. Florence én Siena én Lucca vandaag bezoeken lukt écht niet. Tijdens het ontbijt, dat beter is dan in Rome (maar nog niet in de buurt komt van het ontbijt bij de vorige twee hotels), kiezen we ervoor om vandaag Lucca (dank je wel Guido voor deze tip) en San Gimignano te bezoeken. Het is een uurtje rijden naar Lucca waar we om 10:00 aankomen.

dsc01018

Blik over Lucca vanaf de Torre dei Guinigi

Lucca is een gezellig stadje helemaal in Italiaanse sfeer met een geschiedenis die terug gaat tot de Romeinse tijd. Zo is het karakteristieke ronde Piazza dell’Anfiteatro gebouwd op de resten van een Romeins arena. Ook vind je er karakteristieke vierkante torens die je in Italië veel ziet. De meest opvallende is wel de 45 meter hoge Torre dei Guinigi waar bovenop eeuwenoude eiken groeien.

Italie

Torre dei Guinigi

Het is even een klimmetje, om precies te zijn 230 treden, maar bovenop  de toren hebben mijnheer en mevrouw Wandelpraat een prachtig uitzicht over Lucca. We lopen door het knusse centrum en genieten van een kopje espresso en een cappuccino.

dsc01035

Piazza dell Ánfiteatro

Deze laatste drinken de Italianen niet na 11:00, een not done voor de Italianen, maar toeristen wordt dit door de vingers gezien.

 

dsc01057

Italiaanse lekkernijen

Om 13:30 zijn we weer bij de auto voor de rit naar San Gimignano. De eerste stuk voert door industriegebied maar daarna wordt het heuvelachtig en uiteindelijk doemen de 14 torens van San Gimignano in de verte op.

dsc01068

San Gimignano

Dit ommuurde en best bewaarde middeleeuwse stadje wordt ook wel het “Manhattan van Toscane” genoemd. Deze torens deden dienst als woning en versterking maar de rivaliserende families wilden vooral laten zien wie de hoogste toren had. Op het hoogtepunt stonden er wel 72 torens. In 1990 is het stadje op de werelderfgoed lijst van UNESCO geplaatst.

dsc01075

Wie heeft de hoogste?

Op de terugweg eten we een ijsje, volgens ons het aller allerlekkerste ijsje van de hele vakantie! En dan zijn we niet eens bij de viervoudig wereldkampioen Gelateria Dondoli geweest wiens ijssalon aan hetzelfde plein ligt en waar de rij ons nét even te lang was.

dsc01077

Met de benen buiten bij Gelateria Dondoli

Le città più belle d’Italia (deel 1)

Venetië 

Het uitstapje voor vandaag wordt Verona. We zijn blij dat we niet bedacht hebben om naar het Gardameer te gaan want voor de afrit op de snelweg staat al ruim een kilometer file. Het rijdt lekker door op de snelweg richting Venetië. Dat brengt mijnheer Wandelpraat op een idee. Waarom gaan we niet gewoon naar Venetië? De stad van de liefde! Zo gezegd zo gedaan en een uurtje later parkeren we de auto in de parkeergarage en nemen de watertaxi naar het San Marco plein.

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Oké, het is er druk, maar minder druk dan gedacht. Eenmaal van het San Marco plein af is het snel gedaan met de mensenmassa.Venetië is één van de drukst bezochte steden van Italië. De temperatuur is er heerlijk. We lopen links en rechts door de smalle steegjes, over kleine bruggetjes en pleintjes. De combinatie van een rijke historie en interessante bezienswaardigheden maken van Venetië een mooi uitstapje.

p1110344

Na 4 uur kriskras Venetië nemen we de watertaxi terug naar de parkeerplaats, ditmaal over het Canal Grande dwars door de stad.

Een drukte van belang op Canal Grande

Een drukte van belang op Canal Grande

Wat een prachtige stad zo vanaf het water gezien. En je moet eenmaal in je leven Venetië gezien hebben toch?

Deze diashow vereist JavaScript.


Na dit bezoek aan Venetië vervolgen we onze weg naar het tweede hotel op onze route: Villa Tacchi in Villata di Gazzo. Eerst blijkt mijnheer Wandelpraat de verkeerde locatie in de navigatie te hebben gezet zodat we niet bij het hotel maar ergens in de middle of nowhere stranden.We vragen aan een Italiaanse dame de weg,  helaas ze blijkt geen woord Engels te spreken. Met handen en voeten komen we een heel eind en ze is zelfs bekend met het hotel wat zes kilometer verderop blijkt te liggen. Bovendien leren we gelijk dat Tacchi niet uitgesproken wordt als Tachjie maar als Takkie. Als we eenmaal het goede adres hebben ingegeven komen we via een lange oprijlaan aan bij een statige villa. De inrichting past helemaal bij de villa en zou niet eens misstaan op een rommelmarkt. 🙂 Mevrouw Wandelpraat vind het er zelfs een beetje spookachtig.

Deze diashow vereist JavaScript.


We hebben zin gekregen in een hapje en de receptionist beveelt pizzeria “Der Platz” in het naastgelegen dorp aan. Het is dat we weten in Italië te zijn en niet bij onze oosterburen. Het is er nog gezellig ook. Der Platz heeft wel iets weg van een  bierstube, en niet geheel onbelangrijk: de pizza’s zijn köstlich.

URBINO

Vandaag nemen de Wandelpraatjes de Autostrada richting Urbino, we zijn op tijd bij het hotel.

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

We frissen ons op en gaan dan met de auto richting het oude centrum. Het kleine heuvelachtige stadje Urbino – gelegen in de Marche, is een Renaissance stad die op 485 meter hoogte ligt. Ook  deze stad staat op de UNESCO wereld erfgoedlijst.

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

We struinen de kleine smalle straatjes door en klimmen naar de kathedraal van Urbino. Op een klein terrasje bestellen we een antipasti en een koud glas bier en prosecco. Het leven is goed of zoals de Italianen zeggen- La dolce Vita. En natuurlijk scoren we een lekker ijsje, Mijnheer Wandelpraat probeert een bolletje gember ijs, apart maar wel erg lekker.

San Marino

De volgende dag gaan we via een omweg door het prachtige heuvellandschap van De Marche richting San Marino. Onderweg bezoeken we het uitgestorven Frontino, prachtig gelegen op een heuvel.

Frontino

Frontino

In de verte torent San Marino al hoog boven het landschap uit. Maar voor we daar zijn passeren we eerst nog San Leo. Beide steden zijn rond het jaar 300 gesticht door de monniken Leo en Marinus die aan de christenvervolging door de Romeinse keizer Diocletianus wilden ontkomen. Maar daar waar het staatje van Marinus tot op de dag van vandaag zelfstandig kon blijven en uitgroeide tot een dwergstaatje lukte dat bij Leo niet.

Onderweg passeren we San Leo

Onderweg passeren we San Leo

dsc00832

Uitzicht vanaf Citta di San Marino

San Marino is vooral bekend van het belastingvrij winkelen en heeft een mooi historisch centrum. Na Vaticaanstad en Monaco het kleinste land binnen Europa. En heeft zelfs een eigen €uro, die geliefd zijn bij muntenverzamelaars.

De eerste week van onze vakantie zit er op. In deel 2 trekken we via Rome weer naar het noorden. Wordt vervolgd!

 

Rondreis Italië – de Mille Miglia

Na tien maanden wachten is het eindelijk zover…onze reis naar Italië is bijna een feit.

We gaan met onze  Renault Megane  zo`n  kleine 4000 kilometer naar en door Italië onze eigen Mille Miglia rijden.

De Mille Miglia is de legendarische oldtimer rally dwars door Italië. Deze rally was jaren geleden (sinds 1927) een echte autorace van Brescia naar Rome en weer terug over zo’n 1000 mijl, oftewel ‘Mille Miglia’. Alleen auto’s die gebouwd zijn tussen 1927 en 1957 en verwant zijn aan de modellen die destijds deelnamen aan de Mille Miglia mogen meedoen.

Sinds enkele jaren is de race, welke altijd in mei wordt gereden, weer terug van weggeweest en ook al zijn de Wandelpraatjes niet in het bezit van een oldtimer lijkt het ons een belevenis om deze route te rijden. In tegenstelling tot de racers van toen nemen wij twee weken de tijd om van de schoonheid van Italië te genieten. De bekendheid van de Mille Miglia heeft o.a. te maken met de prachtige route die begint in de omgeving van het Gardameer en via Lombardije, Emilia Romagna, Marche, Umbrië,  Lazio en Toscane weer teruggaat naar Brescia, waar de route begon. Onderweg rijden we over de Toscaanse heuvels, door het groene Umbrië, door pittoreske stadjes en dorpjes en bezoeken we indrukwekkende steden zoals Rome en Florence.

De Wandelpraatjes zijn al weken bezig met alle voorbereidingen en het uitzoeken welke bezienswaardigheden we zeker niet mogen missen.  En zoals het er nu naar uit ziet komen we dagen te kort! Hebben we weer een reden om terug te gaan   😉

De Wandelpraatjes zouden de Wandelpraatjes niet zijn als er ook niet enkele wandelingen op het programma zouden staan zoals in de Dolomieten, Lago di Iseo, de Apennijnen en Cinque Terre. Ook de steden Florence, Rome, Siena en Lucca ontbreken niet in deze trip. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de pure Italiaanse Cucina. Bon Appetito!

Een ding is zeker, het fototoestel gaat overuren maken en Mijnheer en Mevrouw Wandelpraat gaan volop genieten in Bella Italia.  We zullen proberen foto`s en blogjes te posten, anders zullen moeten jullie wachten tot na onze vakantie.

La dolce vita!

 

Kaart Mille Miglia

De route van onze Mille Miglia