Kaunerberg 19 april 2019

Vrijdag

De laatste wandeldag alweer. Uitgeput als we gisteren waren is er nog geen wandeling gepland voor vandaag. Mijnheer Wandelpraat kruipt achter de laptop en komt met een rondje bij Feichten verderop het Kaunertal in. In Feichten doen we bij de super wat boodschappen voor onderweg en pinnen wat contanten bij de plaatselijke VVV. De tocht begint door het dal waar het in de schaduw van de berg nog best fris is. Aangekomen bij het punt waar het pad redelijk stijl omhoog gaat ligt niets dan sneeuw. Dit is in de schaduw van de berg blijven liggen en eerlijk gezegd: met dit mooie weer wandelen wij ook liever in de zon. Het plan wordt snel omgegooid en we steken de weg over bij Unterhauser om aan de andere kant van het dal de berg op te gaan. Op de kaart ziet het pad er niet uitdagend uit maar met de afgelopen wandeldagen in de benen doen de 125m klimmen pijn als waren het er 300.

Als we tussen de inspanning door om ons heen kijken zien we dat hier lang geleden enorme rotsblokken de berg afgedenderd zijn die nu helemaal met mos zijn begroeid. Op het hoogste punt van de wandeling staat een bankje en genieten we van het uitzicht, de zon en de meegebrachte etenswaar. Op wat klauterpartijen door de sneeuw na gaat het smalle paadje gemakkelijk naar beneden en zijn we na 4,3km weer bij de auto. Mijnheer Wandelpraat heeft wel zin om uit te gaan eten. Nu we genoeg contanten op zak hebben kunnen we wél die Wiener Schnitzel bij Kaltenbrunn nemen. Zo gezegd zo gedaan. De Wirt is blij ons weer te zien en ook Takkie Wandelpraat krijgt een VIP behandeling. Het is heerlijk.
Later in de middag lopen we nog en rondje om het appartement en daarmee sluiten we een heerlijke wandelvakantie af!

De Wandelpraatjes hebben genoten!

De track van vandaag. Klik hier voor download

Kaunerberg 18 april 2019

Donderdag

De dag begint met goed nieuws! Takkie Wandelpraat heeft het panty kousje vannacht weer uitgespuugd. Lag waarschijnlijk toch wat zwaar op de maag. Verder hebben we haar overigens niet horen klagen. Het kousje hebben we maar weggegooid. Gisteren heeft mijnheer Wandelpraat zelf een route uitgestippeld die vanuit ons appartement start en verder het Kaunertal in gaat, niet te hoog, niet te laag, zon op het gezicht, kortom: Ideaal voor de Wandelpraatjes. Er is echter één maar. De route is momenteel voorzien van een bord “Lawinegefahr”, iets wat we niet helemaal kunnen negeren nu het snel warm wordt. Daarom wordt de route nog snel aangepast zodat we nog minder hoog hoeven. Gottfried zegt dat inderdaad vaak tussen 16 en 17u ’s middags het een en ander naar beneden komt. Dat geeft ons weer wat hoop: dan zijn we allang weer terug.

Start op de Kaunertaler Wasserweg

We starten op de Kaunerberger Wasserweg, een aquaduct met een lengte van ca 7 km gebouwd net na de oorlog met behulp van het Marshall plan om de weiden in dit gebied vruchtbaar te maken. Inmiddels zijn de kanalen vrijwel overal afgedekt wat het overigens in de zomer wel leuk maakt om er voor een deel met fakkels doorheen te lopen. Nu is de toegang echter afgesloten en doen de Wandelpraatjes het over het voetpad erlangs.

De zon in het gezicht…

De route is werkelijk schitterend en de volle zon helpt mee. Bij Unterfalpetan passeren we alsnog een bordje “Lawinegefahr”, maar omdraaien is dan al geen optie meer. We gokken het er op.

Falpetaner Kapelle

We klimmen stevig door en passeren dan een groot sneeuwveld waar wel het een en ander naar beneden is gekomen. We klauteren er overheen en vervolgen de weg langs Oberfalpetan, waar niemand meer woont sinds 1976. De drie huizen staan er vervallen en verlaten bij.

Richting OberFalpatan

Takkie Wandelpraat heeft het warm en bewandelt ieder restantje sneeuw om de pootjes en tong af te koelen. De Kauner Wasserweg gaat hier verder omhoog maar het pad is volledig bedekt met sneeuw.

Wij dalen daarom beter af naar Pension Wiesenhof waar het grindpad over gaat in asfalt. Na drie haarspeldbochten hebben we het weer gezien en duiken rechtsaf de bossen in over de Alter Schulweg Nufels. Waarschijnlijk worden de scholieren vandaag de dag met de auto naar school gebracht want het pad is nauwelijks zichtbaar. We verlopen ons al na 20 meter. Uiteindelijk komen we goed uit en belanden weer op de asfaltweg die ons met nog drie haarspeldbochten langs het kerkje van Kaltenbrunn leidt.

Het kerkje van Kaltenbrunn

We zagen dit kerkje met de karakteristieke ui op de toren al van boven liggen. We steken een kaarsje op en – op dit moment misschien nóg belangrijker: we bezoeken het naastgelegen Gasthof Kaltenbrunn waarover geen enkele kaart ons wat had verteld. En laten ze gisteren uit hun winterslaap zijn ontwaakt! We zijn nu halverwege de wandeling en de Frankfurters met Brot en Pommes gaat er goed in. De halve liter bier trouwens ook! Het is weer even op gang komen maar weldra hebben we het tempo weer te pakken. Gasthof Krone, wat wel prominent op de kaart staat is, zoals eigenlijk wel verwacht, zo dicht als de meeste gelegenheden hier in de buurt. De asfaltweg gaat nu weer over in een bospad en ook hier: Lawinengefahr, terwijl we nu toch echt niet meer zo hoog zitten.

Lekker drinken bij de beek

Bij de beek kan Takkie lekker drinken en bij de volgende beek moeten we wat klauteroefeningen doen en over het pad ligt hier en daar een boom. En zo zien we 13,5 kilometer en netto bijna 5 uur later de Poschhof weer liggen. We zijn het erover eens: De mooiste wandeling van deze vakantie!

De track van vandaag. Kliek hier voor download

Kaunerberg 17 april 2019

Woensdag

Er is er een jarig hoera, hoera… Mijnheer Wandelpraat is vandaag 56 geworden en dat moet gevierd worden! We gaan naar Ried waar de wandeling van vandaag start. Bij de eerste de beste (en tevens enige) bakker in het dorp trakteren we ons op koffie met gebak. Een goede bodem voor de inspanningen van vandaag. Achter de kerk gaat het eerst rustig omhoog over een mooi bospad. Het is nog fris omdat dit deel van de wandeling in de schaduw ligt. Dan volgt een breed grindpad wat gestaag klimt in de richting van Fendels.

Uitzicht op Ried
Hier en daar een aardverschuiving

Onderweg is hier en daar puin en aarde naar beneden gekomen wat de weg voor auto’s blokkeert. We hebben inmiddels 400m geklommen en dat betekent dat we nu op 1500m zijn en dus: sneeuw! Hele stukken van het pad zijn bedekt met een laag van 30cm sneeuw waarin je wegzakt. Als we in de voetstappen van een vorige loper treden is de sneeuw wat harder. Takkie Wandelpraat zit inmiddels in de rugzak. Dan komt eindelijk de afslag naar het voetpad naar Fendels. Niet dat dat meteen het einde van de sneeuw betekent maar het is er erg mooi.

Het hoogste punt over de Gswendtbach

Uiteindelijk komen we bij het bergstation van de gondelbaan in Fendels waar overigens weinig te doen is. Iets wat eigenlijk voor de hele streek geldt in deze tijd van het jaar.
De afdaling terug naar Ried is erg stijl en het is oppassen dat we niet uitglijden. Zo zijn we in no-time weer terug in Ried waar de bakker inmiddels middagpauze heeft.

Blik op Ried op de terugweg

De boodschappen halen we bij Mpreis aan de overkant. Een lekker ijsje en een zak kant&klare avondmaaltijd. Thuisgekomen vallen Mijnheer en Takkie Wandelpraat op de bank in slaap.
De kant en klare maaltijd smaakt prima en we liggen weer op tijd in ons bedje.

De trak van vandaag. Klik hier voor download

Kaunerberg 16 april 2019

Dinsdag

Nee dus, Takkie laat ons niet uitslapen! Ze meldt zich weer om half 7 dus van uitslapen is nog geen sprake. Het voordeel is wel dat we al om 9:15 in de auto zitten naar onze bestemming voor vandaag: De Piller Moor. Het moet een mooi moerasgebied zijn met houten bruggetjes op zo’n 1500 m.

Wandelroutes op Piller Moos

Op de parkeerplaats is nog net plaats voor onze auto. De rest is bedekt met een laag sneeuw van 1 meter. Niet uit het veld geslagen starten we de wandeling op het zandpad dat echter weldra overgaat in sneeuw waar we soms tot onze knieën in zakken. De houten bruggetjes zijn nog net herkenbaar onder de sneeuw.

Sneeuw tot aan de leuning van de brug

We zijn blij dat iemand met een hond ons is voorgegaan en wiens spoor we kunnen volgen, anders waren we daar nu nog aan het zoeken. Takkie Wandelpraat huppelt over de sneeuwbergen waar wij in wegzakken. Het is zwaar maar wel erg mooi.

Mooi maar veel sneeuw

We maken nog het ommetje naar de uitkijktoren en maken dan de verkeerde keuze door niet over de weg maar tóch nog even door het bos naar de auto te gaan. Hier heeft nog niemand gelopen en in no-time ploeteren we door de sneeuw en worden de voeten steeds natter. Gelukkig zijn we bijna bij de auto want mevrouw Wandelpraat is met regelmaat tot haar kruis in de sneeuw verdwenen.

Een dik pak sneeuw op de Piller Moor
Uitzicht vanuit de toren

We zijn blij om weer in het appartement te zijn en de natte broek en schoenen uit te kunnen doen. Takkie heeft zo’n honger dat ze pardoes het panty-kousje van mevrouw Wandelpraat verorbert. Hopelijk komt die er snel weer uit.
Het is nog zó vroeg dat we een middagprogramma verzinnen: Shoppen in Landeck. Hier kunnen we kort over zijn. Er valt niet veel te shoppen in Landeck. Het kost zelfs moeite om ergens een kop koffie te vinden. Geen aanrader dus.
We eten ovenfrites, uit Nederland meegenomen sperziebonen en kip. Dan kakken mevrouw Wandelpraat en hond in en het is pas 21:15… Mijnheer Wandelpraat volgt hen naar bed maar ziet op de smartphone Ajax nog van Juventus winnen voordat ook hij in slaap valt.

De Track van vandaag. Kliek hier voor download

Kaunerberg 15 april 2019

Maandag

Vandaag zijn de Wandelpraatjes 8 jaar getrouwd. En wat ons betreft gaan er daar nog heel veel bij komen. Vandaag staat er een wandeling bij Ladis op het programma. Ladis ligt op 1200 m en de geplande 5 km wandeling zal niet ver boven de 1300 m uitgaan. Takkie Wandelpraat is er weer vroeg bij. Ze hoort waarschijnlijk Helene en Gottfried die om 6:00 uur wakker zijn en denkt dan dat dat de baasjes zijn. Maar die liggen nog op één oor… Om 6:30 uur kleedt mijnheer Wandelpraat zich aan en maakt een ommetje met de ongeduldig geworden Takkie. Helene hangt juist de dekbedden te luchten. Het is nog mistig buiten maar het gras is vandaag niet wit. We ontbijten en zijn al om 9:15 op weg.

Ladis met Burg Laudeck

In Ladis aangekomen is het zoeken naar een parkeerplek die we uiteindelijk vinden bij de gondellift naar Fiss. Boven Ladis toornt Burg Laudeck, een middeleeuwse burcht uit 1249 gebouwd op de plaats waar ooit een Romeinse wachttoren stond ter verdediging van de Via Claudia Augusta die hier in grote lijnen het dal van de Inn volgt.
Na de lunchboodschappen bij de plaatselijke super lopen we in noordelijke richting het dorp uit en zien in de verte de eerste blauwe gaten in de bewolking. Het is nog knap koud. De weg loopt mooi door het bos. Takkie Wandelpraat maakt kennis met een woest ogende herder en is eerst wat onder de indruk maar na wat heen en weer gesnuffel zijn ze maatjes. We zijn al over de helft en de zon breekt nu door.

De zon breekt door!

Ons hondje loopt prima mee en het is zo lekker dat we de wandeling een stuk uitbreiden. Via een prachtig bospad met steeds meer plakken sneeuw lopen we weer zuidelijk richting Fiss, onderweg getrakteerd door mooie vergezichten.

Mooie vergezichten

De horeca is in deze tijd van het jaar gesloten en we zijn aangewezen op de vanochtend gekochte broodjes met smakeloze kaas. Takkie gaat in de rugzak en de Wandelpraatjes ploegen zich door de soms dikke laag sneeuw.

Takkie heeft het prima in de rugzak

Op het zuidelijkste punt van de route hebben we mooi zicht op de skipiste waar een enkele skiër zich door de papsneeuw ploegt. Behalve de opgespoten sneeuw op de piste ligt er verder nog maar weinig. En zo komen we na bijna 10 km weer terug bij de auto aan de voet van de gondelbaan.
Op de terugweg gaan we langs de SPAR voor de boodschappen en drinken er ook een kop koffie met een chocolade muffin.

Bijna weer terug Ladis

Honger hebben we daarom ’s avonds niet meer en doen het met een bakje yoghurt. Hopelijk laat het hondje ons wat langer slapen!

Ladis
Uitzicht vanuit ons appartement
De track van vandaag. Klik hier voor download

Kaunerberg 13/14 april 2019

Zaterdag

De wekker gaat om 5:15. We hebben de avond ervoor al alles klaargezet zodat we alleen nog de auto hoeven in te laden.
Het is een hele berg spullen want Takkie Wandelpraat, onze ruwharige dwergteckel, gaat mee en dat betekent dat de auto al halfvol zit met de bench, mand, rugzak, speelgoed… alsof je met een kind op vakantie gaat!
De reis gaat voorspoedig al had mijnheer Wandelpraat de route iets beter moeten voorbereiden.
In het plan om onderlangs de Bodensee te rijden was niet meegenomen dat we dan door Zwitserland moesten en dus niet alleen een Oostenrijks, maar ook een Zwitsers snelweg vignet gekocht moest worden. De navigatie in de auto vindt het ook al een onzalig idee en probeert ons hardnekkig langs de noordkant te sturen waar het grootste deel van de weg opgebroken is. En zo belanden we bij de brug over de Bodensee. Brug? Een veerpont bedoel je! Het positieve aan dit onbedoelde boot tripje is dat je niet met pinpas kunt betalen en ze daar, wanneer je met de auto al op de boot staat, eigenlijk geen raad mee weten, anders dan ons vriendelijk na te zwaaien wanneer we zonder de 16 Euro te betalen de boot weer afrijden.
Ook was in dit plan niet voorzien dat de weg onderlangs de Bodensee vooral uit rotondes bestaat, dus dat schiet voor geen meter op. De laatste tunnelrijke 100 km in Oostenrijk rijden dan weer lekker door en zo bereiken we om 17:45 de Poschhof in Kaunerberg na een rit van 11 uur en worden verwelkomd door Helene. Het appartement is ruim en netjes maar Takkie Wandelpraat is minder blij met de gladde laminaat vloer. Een paar dekentjes op de grond bieden uitkomst. We liggen op tijd onder de dekbedden en na 3x piepen slaapt ook Takkie.

Zondag

Om 6:30 meldt Takkie Wandelpraat zich al en mijnheer Wandelpraat schiet in de kleren om haar uit te laten. Komt ook niet verkeerd uit want om 8:10 begint de F1 race van China. Mevrouw Wandelpraat maakt nog wat slaap goed. Max Verstappen wordt 4e in een saaie race. Om 11:00 is Takkie toe aan een wandelingetje “Rundumhausen”. Het sneeuwt heel licht en met een kwartiertje zijn we weer binnen. We rommelen nog wat aan terwijl Mijnheer Wandelpraat een wat groter rondje “Rundumhausen” uitstippelt. Dit lopen we om 16u en krijgen het voor elkaar om de helft af te snijden zodat er 3,3 km van de 5 overblijven. Bij thuiskomst zien we Gottfried die we meteen om een doosje eieren kunnen vragen. De wandelpaden boven ons appartement (dus boven 1400 m) zijn nog gesloten i.v.m. lawinegevaar door de smeltende sneeuw. We zullen het daarom wat lager moeten zoeken. Back to the drawingboard !

Moresnet (B)

Op uitnodiging van Zoon, schoondochter en kleinkinderen brengen we het weekeinde door in een huisje op vakantiepark Hoog Vaals. De zondag krijgen we vrijaf en mogen we kijken of de wandelschoenen het nog doen, zó lang is het weer geleden dat we een goede tocht liepen.

Guusje, onze vandaag 1 jaar geworden ruwharige dwergteckel, kan inmiddels wat langer lopen maar om af en toe de korte beentjes wat rust te gunnen hebben we ook een hondenrugzak mee. Kunnen we mooi vast oefenen voor onze vakantie in Oostenrijk volgende week.

Het weer is vandaag uitzonderlijk mooi. Een strak blauwe lucht en 20 graden maken het prima wandelweer voor een tochtje van Vaals naar Moresnet en via een andere route weer terug.

De wandeling begint bij de Boudewijntoren maar alleen bij de Wilhelminatoren, een kleine kilometer verderop is er nog plaats om de auto te parkeren.20190407_115119

Het gebied waar we lopen was van 1816 tot 1918 een neutraal staatje “Neutraal Moresnet” omdat de Duitsers en Nederlanders het niet eens konden worden onder wiens bestuur de in die tijd strategische zinkmijn Vielle Montagne zou gaan vallen. De documentaire “Grenspalen van Neutraal Moresnet” brengt deze geschiedenis mooi in beeld. 

20190407_115046

20190407_122028

Op het hoogste punt van de wandeling zijn de uitzichten prachtig. Onze viervoeter trippelt aardig mee.20190407_12233320190407_122731

De natuur begint te ontluiken.

20190407_133129Onder het langste spoorweg viaduct van België door (1200m over het dal van de Geul en door de Duitsers in WOI gebouwd) naar Moresnet Plombières waar we een drie sterren lunch houden bij Le Auberge de Moresnet.

20190407_133355

Met een straf klimmetje bereiken we Moreset-Chapelle met haar bedevaarts kapel.

20190407_153815

20190407_163622

Het gaat goed omhoog en omlaag langs de historische grens van Neutraal Moresnet en na 15 km zijn we weer bij de auto.

20190410_205318

De rugzak is een groot succes en zal in Oostenrijk zeker weer gebruikt worden!

De wandeling van vandaag: (klik op de kaart voor download)

Track

Louppy-sur-Loison (Fr)

Het september weer is met 28 graden nog steeds prachtig. Alle reden om er weer op uit te trekken. De 9 km lange rondwandeling van vandaag start in Louppy-sur-Loison, vooral bekend van zijn grote renaissance kasteel dat in 1620 in opdracht van Simon II de Pouilly, militair gouverneur van Stenay werd gebouwd (de Simon die mogelijk de eerste bewoner was van ons vakantiehuis was!).20180920_112442 Lees verder

Balade des Forgettes – Halle (Fr)

Misschien heeft u zich afgevraagd: “Waarom horen we niks meer van de Wandelpraatjes?”. Welnu, de Wandelpraatjes hebben een klein wandelblaffertje in huis gekregen en die kan met haar korte pootjes nog niet zo heel ver lopen. En om onze lezers een praatje voor te schotelen van het rondje om het huis…
Guusje is een chocoladekleur ruwharige dwergteckel, geboren op 7 april 2018 en sinds 9 juni bij de Wandelpraatjes in huis. Eenmaal volgroeid loopt een teckel met gemak 15 km, maar zo ver is het nog niet. Per maand mag ze 5 minuten langer lopen en dat is nu nog geen half uur. De meeste tijd brengt ze dus in de rugzak door maar dat vind ze niet erg.05609a17-63cd-4921-a225-cdf6db828b0a

Dit praatje schrijven we vanuit het Noord Franse plaatsje Stenay waar we voor 2 weken een oude villa uit 1617 huren. 20b472c0-42cf-4c29-a876-91532e2cf446Het huis grenst aan het Europese Biermuseum en was onderdeel van de Citadelle van Stenay en huisvestte de Luitenant van de Koning. Stenay ligt net over de grens op het randje van de Franse Ardennen, een prachtig heuvelachtig gebied met veel kleine dorpjes. Heel anders dan de voorstelling die we van Noord Frankrijk hadden gekregen door de ritjes autosnelweg tussen Lille en Parijs.

Het is prachtige nazomer weer met 27 graden en een windje dus is het hoog tijd om de wandelschoenen te pakken en er op uit te trekken. Mijnheer Wandelpraat heeft Balade des Forgettes gevonden, een ronde van 12km die start in het gehuchtje Halles-sous-les-Côtes met 158 inwoners op 10min rijden vanaf Stenay. We lopen de ronde in de richting die ons na een ommetje door het pittoreske dorpje en langs de grotte de Notre-Dame de Montserrat meteen een klim van 125m voorschotelt. Hebben we dat vast gehad. 20180919_100856Boven aangekomen verlopen we ons nog twee keer maar hebben dan het juiste bospad langs de voormalige ijzermijn. De eerste tekenen van de naderende herfst kondigen zich aan. De bomen beginnen hier en daar al wat te kleuren en we worden belaagd door vallende eikels (waaronder zelfs zwarte die we nooit eerder zagen).20180919_113258
Het pad buigt nu naar het noorden richting het stroompje L’Anelle wat we volgen tot voorbij Les Forgettes waar ooit een oude smederij was gevestigd en die prachtig gerestaureerd is. 20180919_130056We kruisen nogmaals de L’Anelle en via het maisveld en een bospad komen we na 14,5 km weer terug in Halle. 2f0e83f2-4577-42ff-85fa-80af23811132c80e543f-6ab9-4ee6-a19b-994598bf53684d108a3a-7862-4e17-a0e7-c3d5166e0c51Een mooie gevarieerde wandeling die ook prachtig moet zijn in de herfstkleuren.

2018-09-19 22_24_23-Trekking Halles-sous-les-Côtes _ Balade des Forgettes _ GPSies

De track van vandaag. Klik voor download

Doorwerth en omstreken

Al eerder schreven we over het zwak dat Mevrouw Wandelpraat heeft voor de stoere landelijke stijl van woning inrichting. Mijnheer Wandelpraat knutselt graag met hout om de dromen van mevrouw te realiseren. De speurtocht naar inspiratie en materialen brengt ons vandaag bij Frank Pouwer in Doorwerth (het filmpje in de link is al een lust voor het oog!) met een ongeevenaarde hoeveelheid gebruikt hout.  Het is ook mooi wandelen rondom Doorwerth  dus vertrekken we op tijd en houden er rekening mee dat het niet de hele dag droog zal blijven.

We hebben al anderhalf uur nodig bij Frank Pouwer om al het moois te bekijken en de regenbui af te wachten. Straks gaan we thuis eens inventariseren wat we de volgende keer precies moeten kopen. Dan is het tijd voor een wandeling die start op het parkeerterrein van het verrassend mooie Kasteel Doorwerth.DSC03914 Lees verder