Praag

Zondag 19 maart 2017

Ieder jaar gaan de Wandelpraatjes op stedentrip. Dat hoeft niet ver weg te zijn, binnen Europa is er nog genoeg te zien. Dit jaar is het reisdoel Praag, daar zijn we nog nooit geweest en horen van collega’s enthousiaste verhalen. We vertrekken op zondag 19 maart, de verjaardag van mevrouw Wandelpraat.

Een grondige voorbereiding is er dit keer bij ingeschoten. De badkamer renovatie heeft alle vrije tijd opgeëist. We weten eigenlijk alleen dat het eten er niet duur schijnt te zijn en dat er niet in Euro’s wordt betaald, maar in Koruna’s waarvan we de waarde nog moeten opzoeken. Met ons tweeën hebben we een handbagage koffertje. De 3 extra t-shirts, onderbroeken, tandenborstel en een warme trui zijn snel ingepakt en lieve vrienden die op de verjaardagsbrunch van mevrouw Wandelpraat waren uitgenodigd brengen ons naar Eindhoven Airport.

We lopen gelijk door om onze euro`s in te wisselen tegen Koruna’s [tip: gewoon pinnen in Praag is echt veel goedkoper] en kopen we nog wat tijdschriften om in het vliegtuig te lezen en zonder al te veel moeite zijn we ingecheckt en door de controlepoortjes. We doden de tijd die we te vroeg zijn in de tax free shops en ook het inchecken in het vliegtuig gaat voorspoedig.WP_20170320_16_03_16_Pro

De vlucht gaat zo snel dat we aan de tijdschriften nauwelijks toekomen want nog geen uur later landen we op Vaclav Havel Airport en met een shuttle bus laten we ons naar de tramhalte brengen. Deze tram zal ons naar het hotel brengen waar we de sleutel van ons appartement op kunnen halen.DSC01706

Het openbaar vervoer in Praag kost bijna niets en met het kaartje wat 1,5 uur geldig is voor al het openbaar vervoer stappen we uit op de Narodny, de hoofdstraat van het oude centrum  of zoals de Pragenaars zeggen Stare Mesto. We lopen een paar straatjes door en lopen de Jilska in en we zijn bij ons appartementje, nou appartementje! Zeg maar gerust appartement! 100m2 staat deze vier dagen tot onze beschikking en de ligging op 200m van de markt is perfect te noemen. Mijnheer Wandelpraat vind op Tripadvisor een restaurant in de buurt: U Tří zlatých lvů, ofwel: “Drie gouden leeuwen”. Ondanks de overwegend positieve internet beoordelingen komen we maar moeilijk door het halve varken en de droge kipfilet. Geen succes zeg maar. Morgen beter!

Maandag 20 maart 2017

Een nieuwe stad verkennen doen we het liefst per fiets. Niet dat we thuis van die fietsers zijn, maar in den vreemde laten we zien dat we Nederlanders zijn. Maar bovenal is het handig om zo de hoogtepunten te verkennen om later nog een keer terug te gaan. Zo ook in Praag. Om 10:00 start de tour dus hebben we nog ruim de tijd voor een ontbijt bij Bageterie Boulevard en een wandelingetje naar Kralodvorska 5 waar de fietstour begint. DSC01724DSC01729Onder deskundige leiding van de Nederlandse gids Nancy rijden we naar het Staroměstské náměstí (Het oude stadhuisplein) en via de Joodse wijk naar de Moldau die Praag in tweeën splitst. Over de Mánesův Most (brug) komen we in Malá Strana, een van de oudste wijken van Praag. DSC01751Bij het Franz Kafka museum lachen we om de beelden van plassende mannen van David Černý, een kunstenaar die met zijn bizarre kunst graag provoceert. Er is zoveel te zien dat mijnheer Wandelpraat wil fietsen en foto’s maken tegelijk. Een ongelukkige keuze want als hij af remt blokkeert pardoes het voorwiel en wordt mijnheer Wandelpraat, met fototoestel nog in de aanslag, gelanceerd. Beiden belanden op de kasseien. De eerste brengt het er met wat schrammen en blauwe plekken vanaf, de tweede is onherstelbaar kaputt. De rest van de foto’s zullen met de telefoons moeten worden gemaakt.WP_20170320_14_09_20_Pro

IMG_20170320_140737In de middag lopen de Wandelpraatjes richting de Joodse wijk om daar de Joodse begraafplaats van dichterbij te bekijken. Het kaartje geeft toegang tot 4 synagogen en de Joodse begraafplaats. Een indrukwekkend bezoek. WP_20170320_14_00_18_ProDe Pinkas synagoge waar de muren letterlijk vol staan met een duizelingwekkend aantal namen van de in de tweede wereldoorlog omgekomen Praagse joden en de oudste joodse begraafplaats van Europa waar de overledenen noodgedwongen in 12 lagen begraven liggen.

Dan is het tijd voor een borrel. We landen bij het bekendste café van Praag: Kavárna Slavia. Dit café uit 1884 met prachtig uitzicht op de burcht en de Moldau ademt een jaren 60 sfeer met obers in 3-delig zwart en – tot onze verbazing – sigaretten paffende bezoekers. Een paar wijntjes, prosecco’s en een borrelhapje verder rekenen we omgerekend tien euro af. IMG_20170320_150723Mijnheer Wandelpraat neemt ditmaal geen risico op wéér een varkensknie en kiest voor voor Tsjechische begrippen duur en hoog op Tripadvisor genoteerde Italiaan, il Palazzo. De bistro op de begane grond laten we voor wat het is en we dalen af in de gezellig ingerichte kelder. We zijn de enige gasten. Tot twee keer toe komen er andere gasten die na het bestuderen van de kaart weer rechtsomkeert maken, geschrokken van de prijzen of het menu; we zullen het nooit weten. Wij vieren alsnog in stijl de 54e verjaardag van mevrouw Wandelpraat.

Dinsdag 21 maart 2017

Vanochtend gaan we de Burcht bezoeken. De tram brengt ons tot vlak bij de ingang waar aansluiten in de rij om gefouilleerd te worden omdat hier het centrum van de Tsjechische politiek is gevestigd. Zeg maar: het “Binnenhof” van Praag. DSC01709. IMG_20170321_151425

Zonder entree tot de kathedraal, burcht en het gouden straatje is er eigenlijk weinig te zien. Behalve het mooie uitzicht over Praag We dalen af naar Malá Strana over de Nerudova. We snoepen een Trdelnik. Een wát? horen wij u denken? Een trdelnik is een hoorntje van zoet brooddeeg wat al ronddraaiend op een open vuur wordt gebakken en daarna een laagje van suiker en walnoten krijgt. Naar keuze wordt het hoorntje gevuld met slagroom, ijs, chocopasta of vers fruit. Lekker hoor! WP_20170321_13_27_37_ProVia de Karelsbrug belanden we – hoe kan het anders –  weer bij Kavárna Slavia. Het biertje en de ijscoupe smaken goed. Hierna lopen we weer naar de Jilska om wat uit te rusten in het appartement en dineren ’s avonds Thais bij Modrý Zub. Zo rustig als het Italiaans restaurant gisteren, zo druk is het hier. En al snel wordt duidelijk waarom. Het eten is om je vingers bij af te likken. Het toetje bewaren we voor Kavárna Slavia waar we zwichten voor alweer een heerlijke coupe ijs. We worden inmiddels vaste gasten!

Woensdag 22 maart 2017

Op deze laatste dag in Praag hebben we voor de ochtend een wandeltour door Praag op het programma staan van Sandeman. Na het ontbijtje bij Bageterie Boulevard brengen we de koffer naar een bagagekluis in het station Praha Hlavní Nádraží en zijn we keurig op tijd bij het verzamelpunt aan de Jindřišská . Een half uur te vroeg zo blijkt. Het is koud en druilerig zodat we even schuilen in het winkelcentrum. Op de grond zitten is er niet bij. Mevrouw Wandelpraat wordt door de bewaking meteen gesommeerd om weer op te staan. Om half 11 melden we ons bij onze gids David. Het principe van Sandeman is eenvoudig. De tour is gratis en na afloop geef je de gids een bedrag waarvan jij vind dat de tour waard is. David is onze gids voor vandaag. Een Amerikaan die al 8 jaar in Praag woont en gevoel voor humor heeft.  Iets voor 11 uur bereikt ons groepje van 10 toeristen het astronomisch uurwerk waar zich al zo’n 200 mensen verzameld hebben. DSC01715David beloofd ons (met een knipoog) een  “life changing experience“. En dat is het. Dit 15e eeuws uurwerk laat ieder heel uur een parade van apostelen voorbij komen gevolgd door de gouden kip die driemaal met de vleugels klapt. Indrukwekkend, maar niet heus. Maar toch een must see in Praag. Gaandeweg wordt het droog en bezoeken we de bezienswaardigheden van de oude stad.

DSC01712DSC01711Na afloop wandelen we samen nog wat door de stad en halen dan de koffer weer op bij het station waar we een broodje kopen van onze laatste koruna’s. Tram 22 brengt ons weer richting de shuttlebus naar het vliegveld en twee uur later staan we weer in Eindhoven.

Praag heeft ons aangenaam verrast. Het is een kleurrijke stad vol goed bewaard gebleven historie en zeker nog een tweede bezoek waard.  In oktober gaat onze stedentrip naar de Portugese stad Porto en dan bereiden we ons beter voor 😉

Loondermolenpad

Hier dan eindelijk weer eens een praatje, na een lange tijd afwezig geweest te zijn. Zoals we in ons laatste praatje (16 januari j.l) al schreven wordt mevrouw Wandelpraat geplaagd door een peesplaat ontsteking in haar rechter voet. Nu het weer een beetje aan de beterende hand gaat kunnen we langzaam ommetjes rondom huis gaan maken en wandelconditie opbouwen. En hierbij ontdekken we verrassend mooie stukjes natuur op loopafstand van huis.DSC02068

Een tip van een collega en dorpsgenoot brengt ons vanavond bij het Loondermolenpad, een wandeling langs de oevers van de Dommel en de Keersop. We starten bij de Volmolen waar al sinds 703 een watermolen is. De eerste paar honderd meter doorkruisen we camping “De Volmolen” waarna het pad de Dommeloever volgt. Hier vinden we ook de Volmolense Kanoclub die dankbaar gebruik maakt van de sterke stroming. We zijn verrast door de gevarieerde natuur langs de meanderende Dommel die we volgen tot boerderij “Het Geveltje”. De liefhebber kan hier de terugreis naar de Volmolen per badkuip boeken (aanrader bij mooi weer!), maar wij doen het vandaag liever te voet.DSC02069

DSC02070DSC02072Langs de Keersop, een zijbeek van de Dommel, gaat het pad terug naar de Volmolen. Een deel van het pad valt samen met het Pelgrimspad (etappe Steensel-Heeze LAW 7-2 04) en de harten gaat weer sneller kloppen bij het zien van de rood-witte markeringen. We hebben het wandelen gemist! We verbazen ons dat we dit gebied nooit eerder hebben ontdekt zo dicht bij huis… De natuur is al goed aan het ontluiken, boterbloemen en pinksterbloemen staan inmiddels volop in bloei en het frisse groene jonge blad laat zien dat de lente goed op dreef is!DSC02073

DSC02078IMG_20170424_191901IMG_20170424_190910IMG_20170424_190813We lopen nu zo’n twee keer in de week 5 tot 8 km en gaan het langzaam op bouwen. Misschien binnenkort eens een halve Grenslandpad etappe.  Dan kunnen we deze zomer het serieuze werk weer aan. Alles op zijn tijd.

2017-05-04 22_12_46-Hiking trail Waalre _ Wandelroute Loondermolenpad _ GPSies

De wandeling van vandaag. Klik op de afbeelding voor download

 

Beste Wensen

Het jaar 2016 is voorbij en zijn we al weer enkele dagen in 2017. Op de valreep willen we onze lezers en volgers een voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond jaar toewensen met veel mooie wandel kilometers.

Terugkijkend op 2016 kunnen de Wandelpraatjes concluderen dat ze een goed wandeljaar hebben gehad, een paar mooie uitstapjes, stedentrip naar Berlijn en als klapper onze prachtige rondreis door Italië. Half november werden de wandelingen minder en korter, dit alles had te maken met een peesplaatontsteking inMevrouw Wandelpraat haar rechtervoet

Hierdoor kunnen er geen lange afstanden gelopen worden en is ze sinds kort begonnen met shockwave therapie. Hopelijk slaan deze behandelingen aan en kan er weer gewandeld worden in februari. Er staat een midweek Belgische Ardennen op het programma met familie Wandelpraat. Hoe heerlijk zou het zijn om weer een langere wandeling te kunnen maken. Er staan voor 2017  weer leuke dingen op ons programma:

*Belgische Ardennen: Vieuxville

*Vier dagen Praag, de mooie hoofdstad van Tsjechië

*Ommen Overijssel, we gaan weer naar onze favoriete B&B

*Gent en Lille

*Frankrijk: twee weken back to basic kamperen in het arrondissement Limoges

 

gapende-voeten

 

 

O ja en passant wordt in februari ook de badkamer verbouwd.  U leest het al, de Wandelpraatjes gaan zich ook in 2017 niet vervelen!

 

 

 

 

 

Rondje Waalre

Meneer Wandelpraat heeft het hele weekend al geen rust in zijn kont. Na een tijdje niet gewandeld te hebben moet het er toch maar eens een keer van komen en gaan de Wandelpraatjes aan de wandel! Op deze stormachtige zondagmiddag trekken we de wandelschoenen aan om het buitengebied van ons mooie dorp te verkennen.

Via sluipdoor-kruipdoor komen we op paadjes die we nog niet eerder gelopen hebben, het waait stevig maar de temperatuur is prima. Grappig, we zijn nog geen kilometer van huis en lopen ergens waar we nog niet eerder gewandeld hebben. Zo zie je maar dat je niet ver hoeft te gaan om te genieten! Over genieten gesproken. De bladeren zijn gekleurd in rood, geel, oranje. Prachtige herfstkleuren waar de wind snel een einde aan zal maken!

Hieronder enkele foto`s van ons “Wolders”wandelingetje.

dsc01319

dsc01323

dsc01328

dsc01330

dsc01336

dsc01337

dsc01348

dsc01349

rondje-waalre

De track van vandaag. Klik op afbeelding voor download

Duinengordel Gruitrode (B)

Een nazomerse dag met 20 graden, een strak blauwe lucht. En dat op 16 oktober! De klusjes in huis worden geparkeerd en de wandelschoenen die voor het laatst in Italië zijn gebruikt gaan weer aan voor een wandeling bij onze zuiderburen. Een zoekactie op Wikiloc leidt de Wandelpraatjes naar de Duinengordel bij Gruitrode voor een ommetje van bijna 11 km.

De start van de wandeling in Gruitrode ligt op een uurtje rijden vanaf onze woonplaats. Op de parkeerplaats is de lokale kermis verrezen maar er is verderop plaats genoeg.

dsc01246

Er is geen twijfel mogelijk. We zitten goed!

Lees verder

Le città più belle d’Italia (deel 2)

Gubbio en Rome

Vandaag zijn we onderweg naar Rome. We houden een tussenstop in het middeleeuwse plaatsje Gubbio. Hier halen ons hart weer op aan de vele kleine  smalle straatjes.

Gubbio

Gubbio

 

Italiaanser kan het niet

Italiaanser kan het niet

Helemaal mooi als daar ook nog een vintage Fiat 500 geparkeerd staat. Het favoriete autootje van Mevrouw Wandelpraat. In Gubbio is de middeleeuwse structuur goed bewaard gebleven. Het vormt een mooi stilleven met zijn doolhof van steegjes en trappen en huizen met terracotta dakpannen. Vanaf de benedenstad klimmen we naar boven. Het lijkt of er geen einde komt aan de klim. Eenmaal boven zijn we op het Piazza della Signoria, het centrum van de stad. Vanaf een gigantisch op een balkon lijkend plein heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. Dit plein wordt daarom ook wel het “hangende” plein genoemd.
De rest van de reis gaat per Autostrada en rond 15:00 arriveren we bij Villa Maria Regina gelegen in een buitenwijk in het noord westen van Rome. Om nu met onze eigen auto door Rome te rijden zien de Wandelpraatjes niet echt zitten. Van de receptionist horen we dat bus 301 tot Piazza del Populo gaat. Eenmaal daar bezoeken we de Spaanse trappen, waarop dit keer geen mensen zitten vanwege een restauratie aan de trappen, we slenteren over Piazza Navona, nemen weer een kijkje bij het Pantheon, en lopen we langs de Trevi fontein.

Het Pantheon

Het Pantheon

Dan willen we weer terug naar het hotel, maar hoe ging dat? Bus 301? Hoe de buslijnen hier in elkaar steken is ons een volkomen raadsel. Een duidelijke dienstregeling vinden we nergens. Bij de halte waar we uitgestapt zijn vinden we 301 nergens terug. Dan maar een taxi! Het is een snelle aangename rit en €12 later zijn we bij het hotel. Even Rome’s vuil afspoelen en dan naar bed!

Het zal ongetwijfeld meespelen dat we in Urbino vreselijk verwend zijn met het ontbijt maar een verwennerij kunnen we het ontbijt deze ochtend niet noemen. Koud en vet roerei, taaie broodjes en weinig écht lekkere zoetigheden waar het Italiaanse ontbijt zo geroemd om is. Alleen de yoghurt is lekker rapporteert mevrouw Wandelpraat. Na twee kopjes automaten cappuccino ontdekken we dat er af en toe ook verse kopjes uit het keukentje aangevoerd worden… te laat!
Over te laat gesproken: Het plan om 8:00 bij de Sint Pieter te zijn is niet doorgegaan. Het bed lag te lekker. Het is 10:00 als we onze spullen in het kluisje doen wat prompt raar begint te knipperen en met geen mogelijkheid nog open wil. De bestelde monteur krijgt de kluis met zijn sleutelbos wel open, en wat blijkt: er moeten nieuwe batterijtjes in. Ook de batterijen erin prutsen vraagt enig geduld. En zo zijn we pas om 10:30 onderweg. Bij het Vaticaan aangekomen zien we een enorme stoet mensen richting het plein lopen. Daar wordt straks de mis gedaan door Paus Franciscus. Voor ons het moment om als eerste Castel d`Angelo te gaan bezoeken. Een interessant gebouw met een geschiedenis van graftombe tot fort en verblijf van een serie Pausen. Vanaf de top van het Castel d`Angelo hebben we prachtig zicht op de Tiber en de bezienswaardigheden. We zien dat het Sint Pieterplein weer leeg stroomt en lopen richting de Sint Pieter alwaar de Wandelpraatjes worden gescreend door de metaaldetector en dan mogen we de Sint Pieter in. Het is en blijft een prachtige kerk, en kijken onze ogen weer uit.

Uitzicht vanaf castel d'Angelo

Uitzicht vanaf Castel d’Angelo 

 

De imposante Sint Pieter

Daarna lopen we richting Trastevere nadat we een vergeefse poging om met de bus te gaan opgeven. Net vóór de drukte van Trastevere lopen we voorbij Il Miraggio en de lekkere trek wint het van de puf om nog verder te lopen. Het blijkt een schot in de roos. Later blijkt het een restaurant te zijn dat bij de beste 10% van restaurants in Rome hoort. Het hoge aantal Italiaanse gasten verraad dat het een authentiek Romeins restaurant is en dat is te merken. Met een air van onverschilligheid doen de obers hun ding maar serveren ondertussen de heerlijkste gerechten. Wij nemen prosciutto, bruschetta, en twee heerlijke pasta’s. We wandelen nog wat door Trastevere en bezoeken de Basiliek van Santa Maria in Trastevere.  Dit is waarschijnlijk de oudste Mariakerk van Rome, in de kerk zijn prachtige mozaïeken te zien. Na een middagje slenteren zijn we moe en uitgeblust. Het hotel roept. Mijnheer Wandelpraat kient een ingenieuze tocht uit via tram 8 via metro A naar metro B, dan bus 32 en tenslotte bus 911 die ons voor het hotel afzet. Klinkt aardig, alleen bus 32 laat drie kwartier op zich wachten waarmee dit hele O.V avontuur niet minder dan 2,5 uur duurt! We hadden het kunnen weten, was het niet daarom dat we gisteren een taxi namen 😉

Lucca en San Gimignano

Vanochtend nemen we alweer afscheid van Rome. Toegegeven: We hadden er ons meer van voorgesteld. Een paar lessen nemen we mee. 1. Neem een hotel dicht bij een metrostation of in het centrum (of beiden. De Petris?). 2. Kies een minder warme maand. 3. Vertrouw niet op de bus als openbaar vervoer middel. 4. Zorg dat je uitgerust bent.
Enfin. We komen zeker nog eens voor de derde keer terug! Na het wederom matige ontbijt gaan we op pad richting Florence. Het is even puzzelen om Rome aan de goede kant te verlaten maar uiteindelijk vinden we de Via Cassia die langs Viterbo naar het noorden gaat.
De eerste stop is in Bolsena aan de noordrand van het gelijknamige meer. Gezellige straatjes en veel keramiek. We drinken er heerlijke koffie en kopen er wat fruit voor onderweg. Ook vullen we voor €0,10 twee flessen met lekker koud prikwater, superhandig gewoon uit de muur! Na deze pauze van een uur vervolgen we onze weg.
De via Cassia (SS 2) is een lange hobbelige tweebaansweg. Maar toch altijd beter dan de belangrijke verbinding tussen Rome en Siena uit de Romeinse tijd waarnaar de weg vernoemd is en die door dezelfde streek loopt). Bij Contignano maken we een ommetje om dé foto van Toscane te maken, iets wat natuurlijk nooit kan om 14 uur ’s middags (iets met slechte belichting en zo) maar toch. We vinden zowaar de plek , waar de halve wereld een foto van heeft gemaakt. DE foto van het kronkelige cipressen laantje.

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Dan dient de volgende highlight zich aan: Montepulciano. Mevrouw Wandelpraat leest in de Capitol reisgids over middeleeuwse straatjes en dan zijn we zo verkocht. Montepulciano is het hoogst gelegen dorp in Toscane (605m) en vooral bekend van zijn wijn Nobile di Montepulciano.

dsc00981Na een rondgang door de wijnkelders van Ercolani lopen we omhoog het dorp in en lunchen bij Caffe Poliziano met een prachtig uitzicht over de Chiana valei.

dsc00991Dan is het tijd om richting Florence en hotel Villa Stanley te gaan. Eenmaal op de autostrada blijkt het erg druk. Regelmatig staat het stil. Halverwege is mijnheer Wandelpraat het beu en kiest de toeristische route, die ons uiteindelijk nog een uur extra kost. Maar dan heb je wel wat van de prachtige omgeving gezien! Het gaat in slalom door de Toscaanse heuvels en, als het eenmaal donker is, dwars door Florence, waar het krioelt van auto’s en scootertjes.

Lucca en San Gimignano


Tijdens de voorbereiding van de Mille Miglia hebben de Wandelpraatjes een plan gemaakt met de bezienswaardigheden die we zouden kunnen bezoeken. Na 10 dagen toeren door midden Italië zijn we er inmiddels achter dat we geen 3 steden op één dag kunnen bezoeken. Een dag heeft tenslotte maar 24 uur. Florence én Siena én Lucca vandaag bezoeken lukt écht niet. Tijdens het ontbijt, dat beter is dan in Rome (maar nog niet in de buurt komt van het ontbijt bij de vorige twee hotels), kiezen we ervoor om vandaag Lucca (dank je wel Guido voor deze tip) en San Gimignano te bezoeken. Het is een uurtje rijden naar Lucca waar we om 10:00 aankomen.

dsc01018

Blik over Lucca vanaf de Torre dei Guinigi

Lucca is een gezellig stadje helemaal in Italiaanse sfeer met een geschiedenis die terug gaat tot de Romeinse tijd. Zo is het karakteristieke ronde Piazza dell’Anfiteatro gebouwd op de resten van een Romeins arena. Ook vind je er karakteristieke vierkante torens die je in Italië veel ziet. De meest opvallende is wel de 45 meter hoge Torre dei Guinigi waar bovenop eeuwenoude eiken groeien.

Italie

Torre dei Guinigi

Het is even een klimmetje, om precies te zijn 230 treden, maar bovenop  de toren hebben mijnheer en mevrouw Wandelpraat een prachtig uitzicht over Lucca. We lopen door het knusse centrum en genieten van een kopje espresso en een cappuccino.

dsc01035

Piazza dell Ánfiteatro

Deze laatste drinken de Italianen niet na 11:00, een not done voor de Italianen, maar toeristen wordt dit door de vingers gezien.

 

dsc01057

Italiaanse lekkernijen

Om 13:30 zijn we weer bij de auto voor de rit naar San Gimignano. De eerste stuk voert door industriegebied maar daarna wordt het heuvelachtig en uiteindelijk doemen de 14 torens van San Gimignano in de verte op.

dsc01068

San Gimignano

Dit ommuurde en best bewaarde middeleeuwse stadje wordt ook wel het “Manhattan van Toscane” genoemd. Deze torens deden dienst als woning en versterking maar de rivaliserende families wilden vooral laten zien wie de hoogste toren had. Op het hoogtepunt stonden er wel 72 torens. In 1990 is het stadje op de werelderfgoed lijst van UNESCO geplaatst.

dsc01075

Wie heeft de hoogste?

Op de terugweg eten we een ijsje, volgens ons het aller allerlekkerste ijsje van de hele vakantie! En dan zijn we niet eens bij de viervoudig wereldkampioen Gelateria Dondoli geweest wiens ijssalon aan hetzelfde plein ligt en waar de rij ons nét even te lang was.

dsc01077

Met de benen buiten bij Gelateria Dondoli

Le città più belle d’Italia (deel 1)

Venetië 

Het uitstapje voor vandaag wordt Verona. We zijn blij dat we niet bedacht hebben om naar het Gardameer te gaan want voor de afrit op de snelweg staat al ruim een kilometer file. Het rijdt lekker door op de snelweg richting Venetië. Dat brengt mijnheer Wandelpraat op een idee. Waarom gaan we niet gewoon naar Venetië? De stad van de liefde! Zo gezegd zo gedaan en een uurtje later parkeren we de auto in de parkeergarage en nemen de watertaxi naar het San Marco plein.

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Oké, het is er druk, maar minder druk dan gedacht. Eenmaal van het San Marco plein af is het snel gedaan met de mensenmassa.Venetië is één van de drukst bezochte steden van Italië. De temperatuur is er heerlijk. We lopen links en rechts door de smalle steegjes, over kleine bruggetjes en pleintjes. De combinatie van een rijke historie en interessante bezienswaardigheden maken van Venetië een mooi uitstapje.

p1110344

Na 4 uur kriskras Venetië nemen we de watertaxi terug naar de parkeerplaats, ditmaal over het Canal Grande dwars door de stad.

Een drukte van belang op Canal Grande

Een drukte van belang op Canal Grande

Wat een prachtige stad zo vanaf het water gezien. En je moet eenmaal in je leven Venetië gezien hebben toch?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Na dit bezoek aan Venetië vervolgen we onze weg naar het tweede hotel op onze route: Villa Tacchi in Villata di Gazzo. Eerst blijkt mijnheer Wandelpraat de verkeerde locatie in de navigatie te hebben gezet zodat we niet bij het hotel maar ergens in de middle of nowhere stranden.We vragen aan een Italiaanse dame de weg,  helaas ze blijkt geen woord Engels te spreken. Met handen en voeten komen we een heel eind en ze is zelfs bekend met het hotel wat zes kilometer verderop blijkt te liggen. Bovendien leren we gelijk dat Tacchi niet uitgesproken wordt als Tachjie maar als Takkie. Als we eenmaal het goede adres hebben ingegeven komen we via een lange oprijlaan aan bij een statige villa. De inrichting past helemaal bij de villa en zou niet eens misstaan op een rommelmarkt. 🙂 Mevrouw Wandelpraat vind het er zelfs een beetje spookachtig.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


We hebben zin gekregen in een hapje en de receptionist beveelt pizzeria “Der Platz” in het naastgelegen dorp aan. Het is dat we weten in Italië te zijn en niet bij onze oosterburen. Het is er nog gezellig ook. Der Platz heeft wel iets weg van een  bierstube, en niet geheel onbelangrijk: de pizza’s zijn köstlich.

URBINO

Vandaag nemen de Wandelpraatjes de Autostrada richting Urbino, we zijn op tijd bij het hotel.

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

We frissen ons op en gaan dan met de auto richting het oude centrum. Het kleine heuvelachtige stadje Urbino – gelegen in de Marche, is een Renaissance stad die op 485 meter hoogte ligt. Ook  deze stad staat op de UNESCO wereld erfgoedlijst.

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

We struinen de kleine smalle straatjes door en klimmen naar de kathedraal van Urbino. Op een klein terrasje bestellen we een antipasti en een koud glas bier en prosecco. Het leven is goed of zoals de Italianen zeggen- La dolce Vita. En natuurlijk scoren we een lekker ijsje, Mijnheer Wandelpraat probeert een bolletje gember ijs, apart maar wel erg lekker.

San Marino

De volgende dag gaan we via een omweg door het prachtige heuvellandschap van De Marche richting San Marino. Onderweg bezoeken we het uitgestorven Frontino, prachtig gelegen op een heuvel.

Frontino

Frontino

In de verte torent San Marino al hoog boven het landschap uit. Maar voor we daar zijn passeren we eerst nog San Leo. Beide steden zijn rond het jaar 300 gesticht door de monniken Leo en Marinus die aan de christenvervolging door de Romeinse keizer Diocletianus wilden ontkomen. Maar daar waar het staatje van Marinus tot op de dag van vandaag zelfstandig kon blijven en uitgroeide tot een dwergstaatje lukte dat bij Leo niet.

Onderweg passeren we San Leo

Onderweg passeren we San Leo

dsc00832

Uitzicht vanaf Citta di San Marino

San Marino is vooral bekend van het belastingvrij winkelen en heeft een mooi historisch centrum. Na Vaticaanstad en Monaco het kleinste land binnen Europa. En heeft zelfs een eigen €uro, die geliefd zijn bij muntenverzamelaars.

De eerste week van onze vakantie zit er op. In deel 2 trekken we via Rome weer naar het noorden. Wordt vervolgd!