Beste Wensen

Het jaar 2016 is voorbij en zijn we al weer enkele dagen in 2017. Op de valreep willen we onze lezers en volgers een voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond jaar toewensen met veel mooie wandel kilometers.

Terugkijkend op 2016 kunnen de Wandelpraatjes concluderen dat ze een goed wandeljaar hebben gehad, een paar mooie uitstapjes, stedentrip naar Berlijn en als klapper onze prachtige rondreis door Italië. Half november werden de wandelingen minder en korter, dit alles had te maken met een peesplaatontsteking inMevrouw Wandelpraat haar rechtervoet

Hierdoor kunnen er geen lange afstanden gelopen worden en is ze sinds kort begonnen met shockwave therapie. Hopelijk slaan deze behandelingen aan en kan er weer gewandeld worden in februari. Er staat een midweek Belgische Ardennen op het programma met familie Wandelpraat. Hoe heerlijk zou het zijn om weer een langere wandeling te kunnen maken. Er staan voor 2017  weer leuke dingen op ons programma:

*Belgische Ardennen: Vieuxville

*Vier dagen Praag, de mooie hoofdstad van Tsjechië

*Ommen Overijssel, we gaan weer naar onze favoriete B&B

*Gent en Lille

*Frankrijk: twee weken back to basic kamperen in het arrondissement Limoges

 

gapende-voeten

 

 

O ja en passant wordt in februari ook de badkamer verbouwd.  U leest het al, de Wandelpraatjes gaan zich ook in 2017 niet vervelen!

 

 

 

 

 

Rondje Waalre

Meneer Wandelpraat heeft het hele weekend al geen rust in zijn kont. Na een tijdje niet gewandeld te hebben moet het er toch maar eens een keer van komen en gaan de Wandelpraatjes aan de wandel! Op deze stormachtige zondagmiddag trekken we de wandelschoenen aan om het buitengebied van ons mooie dorp te verkennen.

Via sluipdoor-kruipdoor komen we op paadjes die we nog niet eerder gelopen hebben, het waait stevig maar de temperatuur is prima. Grappig, we zijn nog geen kilometer van huis en lopen ergens waar we nog niet eerder gewandeld hebben. Zo zie je maar dat je niet ver hoeft te gaan om te genieten! Over genieten gesproken. De bladeren zijn gekleurd in rood, geel, oranje. Prachtige herfstkleuren waar de wind snel een einde aan zal maken!

Hieronder enkele foto`s van ons “Wolders”wandelingetje.

dsc01319

dsc01323

dsc01328

dsc01330

dsc01336

dsc01337

dsc01348

dsc01349

rondje-waalre

De track van vandaag. Klik op afbeelding voor download

Duinengordel Gruitrode (B)

Een nazomerse dag met 20 graden, een strak blauwe lucht. En dat op 16 oktober! De klusjes in huis worden geparkeerd en de wandelschoenen die voor het laatst in Italië zijn gebruikt gaan weer aan voor een wandeling bij onze zuiderburen. Een zoekactie op Wikiloc leidt de Wandelpraatjes naar de Duinengordel bij Gruitrode voor een ommetje van bijna 11 km.

De start van de wandeling in Gruitrode ligt op een uurtje rijden vanaf onze woonplaats. Op de parkeerplaats is de lokale kermis verrezen maar er is verderop plaats genoeg.

dsc01246

Er is geen twijfel mogelijk. We zitten goed!

Lees verder

Le città più belle d’Italia (deel 2)

Gubbio en Rome

Vandaag zijn we onderweg naar Rome. We houden een tussenstop in het middeleeuwse plaatsje Gubbio. Hier halen ons hart weer op aan de vele kleine  smalle straatjes.

Gubbio

Gubbio

 

Italiaanser kan het niet

Italiaanser kan het niet

Helemaal mooi als daar ook nog een vintage Fiat 500 geparkeerd staat. Het favoriete autootje van Mevrouw Wandelpraat. In Gubbio is de middeleeuwse structuur goed bewaard gebleven. Het vormt een mooi stilleven met zijn doolhof van steegjes en trappen en huizen met terracotta dakpannen. Vanaf de benedenstad klimmen we naar boven. Het lijkt of er geen einde komt aan de klim. Eenmaal boven zijn we op het Piazza della Signoria, het centrum van de stad. Vanaf een gigantisch op een balkon lijkend plein heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. Dit plein wordt daarom ook wel het “hangende” plein genoemd.
De rest van de reis gaat per Autostrada en rond 15:00 arriveren we bij Villa Maria Regina gelegen in een buitenwijk in het noord westen van Rome. Om nu met onze eigen auto door Rome te rijden zien de Wandelpraatjes niet echt zitten. Van de receptionist horen we dat bus 301 tot Piazza del Populo gaat. Eenmaal daar bezoeken we de Spaanse trappen, waarop dit keer geen mensen zitten vanwege een restauratie aan de trappen, we slenteren over Piazza Navona, nemen weer een kijkje bij het Pantheon, en lopen we langs de Trevi fontein.

Het Pantheon

Het Pantheon

Dan willen we weer terug naar het hotel, maar hoe ging dat? Bus 301? Hoe de buslijnen hier in elkaar steken is ons een volkomen raadsel. Een duidelijke dienstregeling vinden we nergens. Bij de halte waar we uitgestapt zijn vinden we 301 nergens terug. Dan maar een taxi! Het is een snelle aangename rit en €12 later zijn we bij het hotel. Even Rome’s vuil afspoelen en dan naar bed!

Het zal ongetwijfeld meespelen dat we in Urbino vreselijk verwend zijn met het ontbijt maar een verwennerij kunnen we het ontbijt deze ochtend niet noemen. Koud en vet roerei, taaie broodjes en weinig écht lekkere zoetigheden waar het Italiaanse ontbijt zo geroemd om is. Alleen de yoghurt is lekker rapporteert mevrouw Wandelpraat. Na twee kopjes automaten cappuccino ontdekken we dat er af en toe ook verse kopjes uit het keukentje aangevoerd worden… te laat!
Over te laat gesproken: Het plan om 8:00 bij de Sint Pieter te zijn is niet doorgegaan. Het bed lag te lekker. Het is 10:00 als we onze spullen in het kluisje doen wat prompt raar begint te knipperen en met geen mogelijkheid nog open wil. De bestelde monteur krijgt de kluis met zijn sleutelbos wel open, en wat blijkt: er moeten nieuwe batterijtjes in. Ook de batterijen erin prutsen vraagt enig geduld. En zo zijn we pas om 10:30 onderweg. Bij het Vaticaan aangekomen zien we een enorme stoet mensen richting het plein lopen. Daar wordt straks de mis gedaan door Paus Franciscus. Voor ons het moment om als eerste Castel d`Angelo te gaan bezoeken. Een interessant gebouw met een geschiedenis van graftombe tot fort en verblijf van een serie Pausen. Vanaf de top van het Castel d`Angelo hebben we prachtig zicht op de Tiber en de bezienswaardigheden. We zien dat het Sint Pieterplein weer leeg stroomt en lopen richting de Sint Pieter alwaar de Wandelpraatjes worden gescreend door de metaaldetector en dan mogen we de Sint Pieter in. Het is en blijft een prachtige kerk, en kijken onze ogen weer uit.

Uitzicht vanaf castel d'Angelo

Uitzicht vanaf Castel d’Angelo 

 

De imposante Sint Pieter

Daarna lopen we richting Trastevere nadat we een vergeefse poging om met de bus te gaan opgeven. Net vóór de drukte van Trastevere lopen we voorbij Il Miraggio en de lekkere trek wint het van de puf om nog verder te lopen. Het blijkt een schot in de roos. Later blijkt het een restaurant te zijn dat bij de beste 10% van restaurants in Rome hoort. Het hoge aantal Italiaanse gasten verraad dat het een authentiek Romeins restaurant is en dat is te merken. Met een air van onverschilligheid doen de obers hun ding maar serveren ondertussen de heerlijkste gerechten. Wij nemen prosciutto, bruschetta, en twee heerlijke pasta’s. We wandelen nog wat door Trastevere en bezoeken de Basiliek van Santa Maria in Trastevere.  Dit is waarschijnlijk de oudste Mariakerk van Rome, in de kerk zijn prachtige mozaïeken te zien. Na een middagje slenteren zijn we moe en uitgeblust. Het hotel roept. Mijnheer Wandelpraat kient een ingenieuze tocht uit via tram 8 via metro A naar metro B, dan bus 32 en tenslotte bus 911 die ons voor het hotel afzet. Klinkt aardig, alleen bus 32 laat drie kwartier op zich wachten waarmee dit hele O.V avontuur niet minder dan 2,5 uur duurt! We hadden het kunnen weten, was het niet daarom dat we gisteren een taxi namen 😉

Lucca en San Gimignano

Vanochtend nemen we alweer afscheid van Rome. Toegegeven: We hadden er ons meer van voorgesteld. Een paar lessen nemen we mee. 1. Neem een hotel dicht bij een metrostation of in het centrum (of beiden. De Petris?). 2. Kies een minder warme maand. 3. Vertrouw niet op de bus als openbaar vervoer middel. 4. Zorg dat je uitgerust bent.
Enfin. We komen zeker nog eens voor de derde keer terug! Na het wederom matige ontbijt gaan we op pad richting Florence. Het is even puzzelen om Rome aan de goede kant te verlaten maar uiteindelijk vinden we de Via Cassia die langs Viterbo naar het noorden gaat.
De eerste stop is in Bolsena aan de noordrand van het gelijknamige meer. Gezellige straatjes en veel keramiek. We drinken er heerlijke koffie en kopen er wat fruit voor onderweg. Ook vullen we voor €0,10 twee flessen met lekker koud prikwater, superhandig gewoon uit de muur! Na deze pauze van een uur vervolgen we onze weg.
De via Cassia (SS 2) is een lange hobbelige tweebaansweg. Maar toch altijd beter dan de belangrijke verbinding tussen Rome en Siena uit de Romeinse tijd waarnaar de weg vernoemd is en die door dezelfde streek loopt). Bij Contignano maken we een ommetje om dé foto van Toscane te maken, iets wat natuurlijk nooit kan om 14 uur ’s middags (iets met slechte belichting en zo) maar toch. We vinden zowaar de plek , waar de halve wereld een foto van heeft gemaakt. DE foto van het kronkelige cipressen laantje.

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Typisch Toscane: Heuvels en cipressen

Dan dient de volgende highlight zich aan: Montepulciano. Mevrouw Wandelpraat leest in de Capitol reisgids over middeleeuwse straatjes en dan zijn we zo verkocht. Montepulciano is het hoogst gelegen dorp in Toscane (605m) en vooral bekend van zijn wijn Nobile di Montepulciano.

dsc00981Na een rondgang door de wijnkelders van Ercolani lopen we omhoog het dorp in en lunchen bij Caffe Poliziano met een prachtig uitzicht over de Chiana valei.

dsc00991Dan is het tijd om richting Florence en hotel Villa Stanley te gaan. Eenmaal op de autostrada blijkt het erg druk. Regelmatig staat het stil. Halverwege is mijnheer Wandelpraat het beu en kiest de toeristische route, die ons uiteindelijk nog een uur extra kost. Maar dan heb je wel wat van de prachtige omgeving gezien! Het gaat in slalom door de Toscaanse heuvels en, als het eenmaal donker is, dwars door Florence, waar het krioelt van auto’s en scootertjes.

Lucca en San Gimignano


Tijdens de voorbereiding van de Mille Miglia hebben de Wandelpraatjes een plan gemaakt met de bezienswaardigheden die we zouden kunnen bezoeken. Na 10 dagen toeren door midden Italië zijn we er inmiddels achter dat we geen 3 steden op één dag kunnen bezoeken. Een dag heeft tenslotte maar 24 uur. Florence én Siena én Lucca vandaag bezoeken lukt écht niet. Tijdens het ontbijt, dat beter is dan in Rome (maar nog niet in de buurt komt van het ontbijt bij de vorige twee hotels), kiezen we ervoor om vandaag Lucca (dank je wel Guido voor deze tip) en San Gimignano te bezoeken. Het is een uurtje rijden naar Lucca waar we om 10:00 aankomen.

dsc01018

Blik over Lucca vanaf de Torre dei Guinigi

Lucca is een gezellig stadje helemaal in Italiaanse sfeer met een geschiedenis die terug gaat tot de Romeinse tijd. Zo is het karakteristieke ronde Piazza dell’Anfiteatro gebouwd op de resten van een Romeins arena. Ook vind je er karakteristieke vierkante torens die je in Italië veel ziet. De meest opvallende is wel de 45 meter hoge Torre dei Guinigi waar bovenop eeuwenoude eiken groeien.

Italie

Torre dei Guinigi

Het is even een klimmetje, om precies te zijn 230 treden, maar bovenop  de toren hebben mijnheer en mevrouw Wandelpraat een prachtig uitzicht over Lucca. We lopen door het knusse centrum en genieten van een kopje espresso en een cappuccino.

dsc01035

Piazza dell Ánfiteatro

Deze laatste drinken de Italianen niet na 11:00, een not done voor de Italianen, maar toeristen wordt dit door de vingers gezien.

 

dsc01057

Italiaanse lekkernijen

Om 13:30 zijn we weer bij de auto voor de rit naar San Gimignano. De eerste stuk voert door industriegebied maar daarna wordt het heuvelachtig en uiteindelijk doemen de 14 torens van San Gimignano in de verte op.

dsc01068

San Gimignano

Dit ommuurde en best bewaarde middeleeuwse stadje wordt ook wel het “Manhattan van Toscane” genoemd. Deze torens deden dienst als woning en versterking maar de rivaliserende families wilden vooral laten zien wie de hoogste toren had. Op het hoogtepunt stonden er wel 72 torens. In 1990 is het stadje op de werelderfgoed lijst van UNESCO geplaatst.

dsc01075

Wie heeft de hoogste?

Op de terugweg eten we een ijsje, volgens ons het aller allerlekkerste ijsje van de hele vakantie! En dan zijn we niet eens bij de viervoudig wereldkampioen Gelateria Dondoli geweest wiens ijssalon aan hetzelfde plein ligt en waar de rij ons nét even te lang was.

dsc01077

Met de benen buiten bij Gelateria Dondoli

Le città più belle d’Italia (deel 1)

Venetië 

Het uitstapje voor vandaag wordt Verona. We zijn blij dat we niet bedacht hebben om naar het Gardameer te gaan want voor de afrit op de snelweg staat al ruim een kilometer file. Het rijdt lekker door op de snelweg richting Venetië. Dat brengt mijnheer Wandelpraat op een idee. Waarom gaan we niet gewoon naar Venetië? De stad van de liefde! Zo gezegd zo gedaan en een uurtje later parkeren we de auto in de parkeergarage en nemen de watertaxi naar het San Marco plein.

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Blik op Chiesa di San Giorgio Maggiore

Oké, het is er druk, maar minder druk dan gedacht. Eenmaal van het San Marco plein af is het snel gedaan met de mensenmassa.Venetië is één van de drukst bezochte steden van Italië. De temperatuur is er heerlijk. We lopen links en rechts door de smalle steegjes, over kleine bruggetjes en pleintjes. De combinatie van een rijke historie en interessante bezienswaardigheden maken van Venetië een mooi uitstapje.

p1110344

Na 4 uur kriskras Venetië nemen we de watertaxi terug naar de parkeerplaats, ditmaal over het Canal Grande dwars door de stad.

Een drukte van belang op Canal Grande

Een drukte van belang op Canal Grande

Wat een prachtige stad zo vanaf het water gezien. En je moet eenmaal in je leven Venetië gezien hebben toch?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Na dit bezoek aan Venetië vervolgen we onze weg naar het tweede hotel op onze route: Villa Tacchi in Villata di Gazzo. Eerst blijkt mijnheer Wandelpraat de verkeerde locatie in de navigatie te hebben gezet zodat we niet bij het hotel maar ergens in de middle of nowhere stranden.We vragen aan een Italiaanse dame de weg,  helaas ze blijkt geen woord Engels te spreken. Met handen en voeten komen we een heel eind en ze is zelfs bekend met het hotel wat zes kilometer verderop blijkt te liggen. Bovendien leren we gelijk dat Tacchi niet uitgesproken wordt als Tachjie maar als Takkie. Als we eenmaal het goede adres hebben ingegeven komen we via een lange oprijlaan aan bij een statige villa. De inrichting past helemaal bij de villa en zou niet eens misstaan op een rommelmarkt. 🙂 Mevrouw Wandelpraat vind het er zelfs een beetje spookachtig.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


We hebben zin gekregen in een hapje en de receptionist beveelt pizzeria “Der Platz” in het naastgelegen dorp aan. Het is dat we weten in Italië te zijn en niet bij onze oosterburen. Het is er nog gezellig ook. Der Platz heeft wel iets weg van een  bierstube, en niet geheel onbelangrijk: de pizza’s zijn köstlich.

URBINO

Vandaag nemen de Wandelpraatjes de Autostrada richting Urbino, we zijn op tijd bij het hotel.

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

Blik op Montefabbri vanaf de Via del Monte

We frissen ons op en gaan dan met de auto richting het oude centrum. Het kleine heuvelachtige stadje Urbino – gelegen in de Marche, is een Renaissance stad die op 485 meter hoogte ligt. Ook  deze stad staat op de UNESCO wereld erfgoedlijst.

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

Urbino, de geboorteplaats van de schilder Rafaël

We struinen de kleine smalle straatjes door en klimmen naar de kathedraal van Urbino. Op een klein terrasje bestellen we een antipasti en een koud glas bier en prosecco. Het leven is goed of zoals de Italianen zeggen- La dolce Vita. En natuurlijk scoren we een lekker ijsje, Mijnheer Wandelpraat probeert een bolletje gember ijs, apart maar wel erg lekker.

San Marino

De volgende dag gaan we via een omweg door het prachtige heuvellandschap van De Marche richting San Marino. Onderweg bezoeken we het uitgestorven Frontino, prachtig gelegen op een heuvel.

Frontino

Frontino

In de verte torent San Marino al hoog boven het landschap uit. Maar voor we daar zijn passeren we eerst nog San Leo. Beide steden zijn rond het jaar 300 gesticht door de monniken Leo en Marinus die aan de christenvervolging door de Romeinse keizer Diocletianus wilden ontkomen. Maar daar waar het staatje van Marinus tot op de dag van vandaag zelfstandig kon blijven en uitgroeide tot een dwergstaatje lukte dat bij Leo niet.

Onderweg passeren we San Leo

Onderweg passeren we San Leo

dsc00832

Uitzicht vanaf Citta di San Marino

San Marino is vooral bekend van het belastingvrij winkelen en heeft een mooi historisch centrum. Na Vaticaanstad en Monaco het kleinste land binnen Europa. En heeft zelfs een eigen €uro, die geliefd zijn bij muntenverzamelaars.

De eerste week van onze vakantie zit er op. In deel 2 trekken we via Rome weer naar het noorden. Wordt vervolgd!

 

Cinque Terre Monterosso – Vernazza

Het is weer een reisdag vandaag. Op weg naar de laatste stop in Parma. We maken een omweg via La Spezia zodat we daar de trein naar Cinque Terre kunnen nemen om een mooie wandeling te maken.
In La Spezia is het druk en eenmaal aangeschoven tot bij de parkeergarage bij het station blijkt deze vol. Twee kilometer verderop vinden de Wandelpraatjes een gratis parkeerplekje in een laantje met sinaasappelboompjes waar de rijpe sinaasappels op straat liggen maar onder de dikke schil zit een kleine uitgedroogde vrucht. Terug bij het station kopen we twee enkeltjes naar Monterosso, het laatste van de 5 geïsoleerd gelegen dorpjes.

DSC01088

Monterosso, het enige dorpje van de Cinque Terre met een zandstrand

Lees verder

Strada della 52 gallerie

Op de planning voor vandaag stond een bijzondere wandeling. De Calà del Sasso, met 4444 treden de langste trap in Italië.  Maar als mijnheer Wandelpraat de top attracties van de omgeving doorzoekt komt de Strada della 52 Gallerie voor de dag. Even ver rijden als naar de Calà del Sasso en na het zien van het filmpje zijn we om.

Na het ontbijt zijn we om 9:00 op weg. De 65 km naar Bocchetta Campiglia is al een belevenis op zich. Vanaf het op 500m gelegen Posina gaat het met een smal bergweggetje stijl omhoog naar Passo Xomo met prachtige uitzichten en we zijn blij dat er geen tegenliggers zijn. Bij Bocchetta, het beginpunt van de wandeling, is een parkeerterrein en we doen ook de laatste kilometer met de auto, de enorme gaten in de weg zorgvuldig mijdend.  Het prachtige weer (30 graden) trekt veel wandelaars merken we als we op de overvolle parkeerplaats een plaatsje proberen te vinden. De oplettende mevrouw Wandelpraat ziet nog een laatste plekje in een stukje gras waar we de auto kwijt kunnen. Parkeren kost 6 euro en we komen net 10 eurocent te kort voor de automaat. Gelukkig krijgen we van een aardige Italiaan 50 cent.

DSC00735 Lees verder